Mehtaplı bir gece de gezinirken sahilde.
Yıllardan sonra bile, aklıma geldi yine.
Bu sahil ve bu deniz, mazimden kalan tek iz,
Küllenmiş bir ateşi, tekrar yaktı kâlbimde
Kendi yaşam dünyamda, onsuz avunuyordum…
Kim söyledi sana unuttu diye?
Ellerin sözüne kandın sen niye?
Gizlerim ben seni kâlbimden bile,
Kim bilir ki seni gönül bahçemde…
Eller öyle bilsin, unuttu sansın,
Ömrümdeki yıllarım
Nasıl geçip gittiniz?
Sizi uzun sanırdım,
Ömrümü tükettiniz
Dargınım size yıllar
Kimler söyledi sana
Seni unuttu diye
İnanma o yalana,
Bu sevdam ölesiye…
Kalbîm de yer veremem
Bu akşam da hasretinden efkâr düştü şu gönlüme,
Baktım gönül penceremden, mazi de kalan günlere.
Hüzün sardı her bir yanı, hayalin geldi gözüme,
Keşke mümkün olsa idi, kavuşmamız son bir kere
Zaman ilaçtır derlerdi, bu derde fayda etmedi,
Keşke rüya olsaydı yaşanılan bu günler,
Uyanınca uykudan her şey sona ererdi…
Gönlüm elemle dolu kalbim acıyla inler,
Keşke rüya olsaydı acım tezden dinerdi…
Yazık ki hepsi gerçek artık yoksun yanımda,
Kim demiş ki; kavuşmamız,
Hayal olup kalacakmış?
Kavuşulmayan âşk gibi,
Mazide yer alacakmış…
Kem bakışlar böyle ister,
Kaçan zaman ele geçmez,
Bekleme hiç gelir diye.
Ona zaten ömür yetmez,
Küsmek olmaz ki feleğe.
Hayallerden ümidi kes,
Kirpiklerin ıslanmış, belli ki ağlamışsın,
Vefa bilmez birine, hâlâ bel bağlamışsın.
Sil at artık kalbinden, anma onun adını,
Sen burada ağlarken, duymuyor feryadını.
Ömür geçip bitiyor, yaklaşıyorsun sona,
Gülşenden gül derledim,
Bir kıza bir gül verdim
Yârin haberi olmuş,
Yoluna güller serdim…
Kıskandı yâr kıskandı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!