Döndü Dülger Şiirleri - Şair Döndü Dülger

DİVANE AŞIK...
Sevgi her gönülde başka filizlenir,
Her dilde başka bir izaha bürünür.
Kimisi sevdiğiyle elele ömür geçirir,
Adı saadet olur.
Kimisi ayrılığın narıyla yanar,

Dokunma hatıralarıma,
Onlar ilk gün ki heyecanına sarılsın.
Pusu kurma tek tutar dalım olan hülyalarıma,
Bırak sevdanın yanık izleri koynumda uykuya dalsın.
Sen sevmezdin beklemeleri,
Sen sevmezdin uzaktan sevmeleri,

Düşlerin de dili olsaydı,
Geceyi örten kadife karanlıktan süzülüp,
Sesi duyulsaydı.
Düşlerin de mürekkebi kaleme sarılsaydı.
Her harfi, içe doğru kanayan bir hatıra olup,
Sayfalarca yazılsaydı.

Biliyorum hiçbir teselli kâr etmeyecek,
Eksik kalan “biz”e.
Düzeltemeyecek, gidilemeyen yolların,
Söylenemeyen sözlerin kırık dilekçesini.
Sabır dediğin şey unutturmaz ki gerçekleri,
Sadece çoğaltır yokluğun soğuk sessizliğini.

Gönlünde çırpınan kuşları gönder şehrime,
Kanat seslerinde seni seyre dalayım.
Her sabah bir nefes üfle ki gökyüzüne,
Uyanır uyanmaz seni içime doldurayım.

Bırak, tutsak kalmış sevdamızın renklerini,

EL İNSAF SEVDİĞİM!...
Gönlüme dolup, ömrüme uğramayanım,
Yüreğimde büyüyüp, nefesi haram kılanım,
Hayallerimi süsleyip, tek bir hatıra bırakmayanım,
Gözlerime hüzün ekip, rüyalarımdan bile kaçanım,
Ne bana geliyorsun,

Elveda!
İçimde kör düğüm olmuş susuşlara,
Dilimin ucunda duran yutkunmaktan yorgun düştüğüm hesaplaşmalara.
Elveda!

Elveda!

En çok kendimden özür diliyorum.
Kendimi ötelediğim her an için,
Kayıp bir ömrün başrolünü üstlendiğim için,
Tırmandığım yollarda kendi yükümü görmezden geldiğim için,
Daha da olmadı, kambur üstüne kambur koyduğum için,
Başkalarının mutluluğunu şahsıma tercih ettiğim için,

Elbet birgün huzura ereceksin diyerek,
Tökezlediğim taşlardan surlar örerek,
Karanlığın izbe kuytularına Umut ipini indirerek,
Ne çok aldattım kendimi.

ENKAZA GÖMÜLDÜK
Öyle yarım kaldı ki yarınlara planlarımız.
Birgün içinde paramparça oldu savruldu hayatlarımız.
Enkazın altında yatıyor sayısız canlarımız.
Nasıl iyi olunursa öyleyim, kırıldı kolumuz kanatlarımız.