Doğan ve Ölen Şiiri - İshak Köseoğlu

Düşünce doğar önce,
sessizliğin rahminde büyüyen bir kıvılcım gibi.

Sonra duygu doğar,
bir damla yağmurun denizi özlemesi gibi.

Duygudan aşk doğar,
iki yalnızlığın aynı gökyüzüne bakması gibi.

Aşktan ruh doğar,
insanın kendinden daha büyük bir şeyde yaşamaya başlaması gibi.

Sonra zaman geçer.

Düşünce ölür,
unutuşun rüzgârlarında savrulan yapraklar gibi.

Duygu ölür,
terk edilmiş bir evde sönen son lamba gibi.

Aşk ölür,
adını kimsenin anmadığı eski bir şehir gibi.

Ruh ölür ardından,
çünkü yaşadığı sebep çekilmiştir içinden.

Ve insan ölür.

Sandıkları gibi nefesi kesildiğinde değil,
içinde doğan şeyler birer birer sustuğunda.

Çünkü ölüm,
toprağın altında başlamaz.

Bir düşüncenin unutulduğu yerde başlar,
bir duygunun hissedilmediği yerde büyür,
bir aşkın terk edildiği yerde kök salar,
ve sonunda,
yaşayan bir bedenin içinde
sessizce insana dönüşür.