Aşk Gemisi Şiiri - İshak Köseoğlu

Aşkımız suda yüzdürdüğümüz bir gemiydi,
Aynı ufka bakar, aynı düşe giderdi.
Kimi zaman suları biz bulandırdık,
Kimi zaman duruldu da göğü seyrederdik.

Kimi vakit rüzgârı sevda oldu yelkenimize,
Aşk ile attı yürek, bıraktık kendimizi denize.
Dalgalar ninni söyledi geceler boyu,
Ay ışığı vurdu yolumuza sessizce.

Ama her deniz mavi kalmazdı,
Her mevsim bahar olmazdı.
Bazen hırçın dalgalarla sallandırdık gemimizi,
Bazen kendi fırtınamıza yenik düştük gizlice.

Ne limanlar gördük geçip giderken,
Ne kıyılar çağırdı uzaktan.
Kimi yerde umutla çektik kürekleri,
Kimi yerde özlem ağır geldi zamandan.

Yine de batmadı aşkın gemisi,
Yara aldı, savruldu, yoruldu belki.
Çünkü sevgi sağlamdı omurgasında,
Çünkü içinde sen vardın, ben vardım, biz vardık.

Ve anladım sonunda;
Aşk limana varmak değilmiş yalnız,
Aynı gemide kalabilmekmiş,
Deniz duruyken de,
Fırtına koparken de...