Doğan Çeçen Şiirleri - Şair Doğan Çeçen

Bölünür sancıyla uykularım,
Senin olmadığın her gece
bir ömür kadar uzun,
bir dua kadar sessiz…

Kuytular sığınak değil artık,

Af Komisyonu

Toplandık yine içimde bir akşamüstü,
Kalbin kırık salonunda.
Komisyon üyeleri hazır:
Vicdan, Hatıralar, Sessizlik ve Son Bir Umut.

Ah kalbim, sevme beni,
Bu dünya değil artık eskisi gibi.
Yalanlar şeker, dudakta serin,
Gönüller donuk, kalplerse kirli.

2 Temmuz 1993’te yarım kalanların son sözü

Ben yanarken susma,
Ben yanarken bakma!
Alevler tenimde değil artık

Sarsıntı bitti sandın,
Ama içimde hâlâ titreyen duvarlar var.
Gözümün önüne her gelişinde,
İçimden bir parça daha yıkılıyor usulca.
Sen gittin, evet.

Aşka şiirler,
Sevdaya romanlar,
Sevgiye hikâyeler yazan ben...

Bir gün dönüp bakınca maziye,
Sol yanımı boşluk içinde,

Aşka Af Çıkmaz


Meclis toplandı bu gece yüreğimde,
Gündem yine sensin,
Geçmişin dosyaları masada açık,

Ey kalbim!
Sen ki, aşkın en saf hali, en derin nefesi,
Ey sevgiyle çarpan, umutla atan,
Sana düşen en kutsal görev,
Aşkla var olmak, aşkla yaşamak, aşkla sevmektir.

Bölüm 8 – Aşkı Anlatan Suskunluklar

Konuşmuyoruz artık…
Sen susuyorsun,
Ben susuyorum.
Ve bu iki sessizlik arasında

Seninle doğdu içimde bir çağ,
Göklerin altında kurduk otağ.
Ne yıldız sustu, ne rüzgar durdu,
Kalbim ilk defa böylece vurdu...

Adını bilmem, yüzün ay gibi,