Doğan Çeçen Şiirleri - Şair Doğan Çeçen

Aşkın sesi, kalbin derinliklerinde çalar,
Sessiz bir melodi gibi, ruhu sarar.
Ne fırtınalar dindirir, ne yangınlar söndürür,
Sadece suskunlukta bile yankılanır.

Bir mum, her yanışında kendinden kaybeder,
Ama her alevi bir umut,
Bir tutku, bir arzu taşır.
Ben de bir mum gibi yanarım,

​73 Numaralı Oda

​Beyaz duvarların tenhalığına kilitlenmişim,
Dışarıda adını bile bilmediğim solgun bir sonbahar.
Takvim yaprakları düşüyor hastane komodinine,

Ey aşk,
Seninle yaşamak,
Bir dua gibi her an tekrarlanır.
Her harf, her kelime,

Aşk, bir yolculuktur,
Başlar yürekte bir kıvılcımla,
Adım adım ilerler,
Zamanla büyür, derinleşir.

Aşk, bir dans gibidir,
Ruhun melodisine ayak uydurur,
Her adımında ayrı bir anlam,
Her dönüşünde yeni bir keşif.

Aşk, karanlıkta bir ışıktır,
Yolunu kaybeden ruhlara,
Bir meşale gibi yanar,
Ve karanlığı parçalar.

Ben aşkı ilk kez gördüğümde
Bir gülüşe ekmek gibi muhtaçtım.
Kalbim çıraydı;
Kibrit değmemiş,
Yanmayı hayal eden bir odun parçasıydı.

Birileri hikayemi değil,
Ancak adımı bilirler.
Güldürmeyin beni,
Ad bir etiketse, ben yara iziyim.

Sustum çoğu zaman,

Gecenin sularında kaybolmuş bir şehir var,
Beyaz ışıklar içinde uyanan sokaklar,
Adı olmayan bir rüyanın içinde yürürken,
Ay, göğün yorgun kollarında bekler beni.

Ben oradayım, kendi gölgemle konuşan,