Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Bir gün Hatıralar sessizleşir
Gün gelir sevdiğinin sesini unutursun
Yüzünü saçlarını bakışlarını hatırlarsın
Ama sesini rüzgar alıp götürmüş gibidir

Aynı düzlem üzerindeyiz,
Bu gidişle kesişmeyecek gölgelerimiz.
Her gün biraz daha uzaklaşacak anılarımız,
Belki de bir gün iki yabancı olup kalacağız;

Kiraz dalında demlenen ayyaş kuşlar
Bir cana hasret bekleşiyorlar
Sudan yaratılmış yüreğim
Gözlerinin ateşine dayanamadı

Bazen ona içindeki en ince duyguları
Olanca samimiyetinle yazıyorsun
Sonra bir şekilde cesaretin kırılıyor
Yazdıklarını acımadan siliyorsun

Havada yağmur kokusu var
Karşı tepelere yağmur mu yağdı
Hazan mı geldi?
Bozulur artık en güzide bağlar
İşçilerin ellerinde yazdan ördükleri sepetleri
Dillerinde en neşeli ege türküleri

Derdi büyük dağlara bahar geç ulaşır
Bu coğrafyada nice kara kışlar geldi geçti
Ama hiç bir bahar sırasını atlamadı
Tabiat canlandı çiçekler mutlaka açtı
Hiç kimsenin derdi baharı gölgelemedi

Sen git, ben gölgen olur yine gelirim
Anlarım ben seveni
Gözlerine vuran gölgeden
Ben aşkı ararken seni bulmadım

Sanki her şey bir gecenin ürünüydü
İsmini hangi kayalıklara haykırsam
İki elimde kan, mahşerdi bendeki zaman
Kesip atsalar şu yorgun yüreğimi

Görülen şeyler herkesçe farklı algılanabilir
Bakış açısı denilen bir şey vardır
Savunulan her şey gerçek olmayabilir
Söylenenler kanun yada namus hiç değildir

Sen, en çok elinde anlarda sınanırsın
Ölümün var olduğu bir dünyada yaşıyorsun
Bırak ne olur?
Senin hakkın varsın onlarda kalsın