Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Bahçe kapısının önünden
Akşamları geçerken
Aynı penceredeki yerinden
Sen yine gül bana,
Karlar lapa lapa yağsın
Her yanı karlar kaplasın

Birak böyle kalsın
Sen dosttan da öte birşeysin
Sana olan hayranlığımın önüne
Dostluğumun geçmesini istemem

Bir ömre sığdırdığım hayallerimi
Bir zalim gecede tükettim
Şimdi o ömürlük hayallerimin
Bir umutlu sabahı bile olmayacak
Peki benim duygu dünyam ne olacak?
Dahası hayallerim olmadan ben nasıl yaşayacağım?

Her şeyi kolay kaybetmen
Her bakımdan yıkıcı oldu
Bekle belkide gelecek günler
Beklediğinden da güzel olur

Duygularımızdaki can kırıkları
Döktü ortaya yürekteki derin yarıkları

Adından inledi acıların mühürlü katresi

Sözün erişebildiği o en son sınırdayız
Bu kadar işte bizim şansımız
Bize gelince
Hayatı ortadan ikiye ayırdı zaman

Bilirim bir imtihandır vuslatın gecikmesi,
Hüzünlüdür bahara aldanmış erik ağacının sesi

Yıllardır sadakatle beklerken , içimde büyüyen ihanetin ta kendisi

Dönde bir geriye bak istersen
Bir sevda uğruna bir ömür geçti
Kavuşmak mahşere kaldı
Kader herkese güzel günler dağıtırken
Banada çile çekmeyi bahşetti
Arafta kalmış gibiyim

Ve bir gün,
Aynalardan süzülen ışık
Bahçedeki gülü büyütür.
Bir küçük çiçekçi kızın

Hayat denen o sarp kayalıklara
Daha henüz kondurulmamış
Bir kaç deniz fenerim daha var
Söndürülmemiş yaşam arzularım
Zirvesine ulaşamadığım dağlarım var
Gönlümde kabaran bir çok pişmanlıklar