Ferman Şiiri - Dağlar Özügüç

Gurbet kelepçedir uzaktan sevene
Bir güzel söz ile aşka gelene
Zamana sözle varılmaz, içinden geçilir
Yürek yanarsa hakikat seçilir
Hasret, gecenin en derin yerinde
Bir sızı gibi çöker yaralı yüreğine
Ne kadar kaçsan, döner yine sana
Aşk, kendini bulur en saf hâlinde
Nefis susmadan kapılar aralanmaz
Bir kuru sözle aşık olunmaz
Bir adım atarsın, bin adım geri gider
Hak’tan gayrısı gönülde barınmaz
Göz görmez olur bazen de, kulak duymaz
Varlık içinde yalnız kalırsa insan
Kendinden geçmeden sona varamaz
Aşk, yoklukla yaşatır kendi fermanını