Zulümler yağmur gibi yağmaya başladı
Herkesin kanı dondu kaldı
Karşı çıkan bir insaf sahibi olmadı
Çekilen acılar dayanılmaz olunca
Bir gün gelir,
Giden yarda gelir
Bitmez dediğin dertler biter
En alâ çiçekler açar.
Herşey değişir
Geçmişe takılı kalma, güçlü davran
Bulutlar dostun arkadaşın olsun
Döküver kirpiklerinden sonbaharı,
Kainata biraz rahmet yağsın
Koca bir gün karışırken yine geceye
Bir sen ayaktaydın birde umutlarım
Bedelini ağır ödemekten çekinmediğimiz
Ucu yanık bir hasret mektubunun
Yer yüzü zaten bir alem
Çoktan zevk-ü sefaya dalmışlar
Döndüm birde yerin altına baktım
Benimle gelenlerin tamamı
Sessiz sedasız çekip gitmişler
Etrafımıza sinsice gerildi demir teller
Elimi acıtıyor sıktığım o dikenli eller
Haddini aşıyor bu konuşan zır cahiller
Çok şey için kaba İlgisiz ve bilgisizler
Vefadan yana pek de nasipsizler
Dipte köşede kalmış tüm cesaretimi toplayarak
Yıllar sonra özlemle ulaştım yarin kapısına
Heyecanla uzattım elimi kapının tokmağına
Kapının ruhu bana çok yabancı geldi
Yaşın yaşadığın gün kadar
Ömrün ise canın yandığı kadar
Yaşam denilen şey
Sade bir aldanıştır gözümde
Yaşadıklarını unutmayı beceremeyen
Hatıralarına esir olup yalnız kalan
Bu alemde bir tek insanoğlu kalmış
Mevsimlerin gölgesinde yaşayanlar
Zorluklara karşı durmazmış
Saçının rengi yere düşse
Alır yerine koymak isterim
Sen beni sevmeyi dene
Bedeli neyse ben zaten öderim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!