Ne zaman baksam onların evden yana
Mavi boyalı pencerede bir çift güzel göz
Bir şeyler arar dururdu umutsuzca yukarılarda
Bilemezdim hemde çok merak ederdim
İ
Bir tarafta uykuya
Erken iltica etmiş şarkılar
Diğer yanda
Diri kalmayı başarmış hatıralar
Benim memleketimin tepelerine
Soğuk kuzey rüzgarı esmeye görsün
Sular donar yürekler üşür
Solgun yaylalarına kış çabuk gelir
Yolları sessizce kar ile kapanır
Aman vermez kar kimseye
Nedense ben sevemedim sonbaharı
Yıllar geçti unutamıyorum bir türlü
Rıhtımda boynu bükük ağlayanları
Yaprakları ve o hazin ayrılıkları
Sonbaharın rengi bile kavruk sarı
Göç saati gibidir sabahları
Mahur gözlü bir dilber vardı
O yıllarda bizim oralarda
Kalem kaşlı ince belli
Birde üstelik işveli
Akça pakça sürme gözlü
Didarı şahane
Yoğun bir hasret varsa yüreğinde
Uçman için bir kanada ihtiyacın olacak
Gönül gözün açıksa görmeye ne ihtiyacın olacak
Önemli olan aşık olmak
Nar çiçekleri açana kadar
Gömüldü kadim duygular
Kaderin acımasız sessizliğine
Ortalarda kimse yok.
Sen gittikten sonra
Söyle ben ne olacağım?
Yalnızlık koymaz bana,
Asıl kayıp seninki olur.
Kader dediğin hiç de masum değil
Önümüze koyup “yol” dediği
Aslında sonu sarp bir uçurum
Zaman da kaderin gizli suç ortağı
Topla bütün göçmen kuşları gölün koynunda
Onlarda bir karar versinler artık
Ya varsın yollarına revan olup gitsinler
Bir daha bu iklimlere geri gelmesinler
Yada temelli buralarda kalıp
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!