Cihat Şahin Şiirleri - Şair Cihat Şahin

İnsan olmak isteyen; seçsin son din İslam’ı!
Zira ancak o yapar, kâmil insan bir ham’ı.

Kıvam verir insana; Hak, hakikat, Şeriat!
Oku, öğren ve yaşa, hayatından şerri at!

Nimet olmaz külfetsiz,
Olmaz rahmet zahmetsiz,
Sanman her şey ücretsiz,
Şükür gerek nimete!
Yoksa döner nikmete!

Artar ahım eksilmez,
Arşa çıkar eyvahım.
Yüzüm gülse, öz gülmez,
Yok, mu benim felahım?

Döndü gönlüm virana,

Uğraşırım onca yıldır;
Hakka bir kul olamadım.
Elbet bu hal abd’e züldür!
Zülden muaf kalamadım.

Yok, inancım nebi gibi

Bir nesneydin çok özel, sineleri süsleyen,
Kayboldun birden bire, nerdesin ey merhamet?
Senin kadar hoş kokmaz, ne sümbül ne fesleğen,
Bari gönder kokunu, vicdanlara merhem et!

Sen çıkalı özlerden, kap oldu kalpler har’a,

Had demek; sınır demek
Türkçesi; edep demek
Biliyor, felek, semek
Haddini bil haddini!
Eksik bilme hak dini!

Bizim seyyah nihayet, indi dağdan ovaya,
Tefekkür ede ede, ağır ağır ve yaya.

“Dağdaki bunca delil, yetişir” dedi. Bana,
“Kâfidir elbet” dedi.”bunca delil insana.”

Hayata cidal(!) dedi şaşırıp ehl-i dalal,
Harp açtı hırsı için, topladı haram, helal.

Âlemde esas olan, teavün, yardımlaşma,
Allahın yasasında memnudur haddi aşma!

Çok mu tatlı şu dünya?
Sonsuz mu ki bu rüya?
Sığmaz arz’a çok hülya!
Haydi ahret bir iki!
Yok, mu diyen hiç peki?

Birçoğunun dilinde, hayatından şikâyet,
Gelmiş gibi başlara, bin bir türlü şekavet!
Onca inam ve ikram, mutlu etmez insleri,
Güçlü değil imanlar, ondan olur şekevat!

Batsa şayet ayağa, bir musibet dikeni,