Çiçeklerin Dilinde Aşk Şiiri - İshak Kös ...

Seni bir güle benzetmedim hiç,

çünkü güllerin ömrü kısa,

dikenleri uzundu.

Ben seni,

yağmura rağmen açmayı unutmayan yabani çiçeklere benzettim.

Bir papatya kadar temizdin bazen,

kimsenin kirletemediği çocukluğun kalmıştı gözlerinde.

Seviyorum derken bile

utangaç açan tomurcuklar gibiydin.

Ayçiçeği gibiydin sonra;

gördüğün her karanlıkta

yüzünü yeniden ışığa çevirebilen.

Ben ise sana dönük bir tarlaydım,

güneşim olduğunu söyleyemeyen.

Lavanta gibiydin,

yanımda olmayınca bile kalan.

Çünkü bazı insanlar gittikten sonra unutulur,

bazıları ise gittikten sonra kokularıyla yaşar.

Sen hangi şehre gitsen,

hangi mevsime karışsan,

ardında yine sen kalıyordun.

Yasemin gibiydin geceleri.

Herkes uyuduğunda büyüyen,

sessizlikte daha çok hissedilen.

Gündüz anlatamadığım ne varsa

karanlıkta senin adına çiçek açıyordu.

Gelincik gibiydin bazen.

Rüzgâr değse savrulacak kadar narin,

ama bütün ovayı kırmızıya boyayacak kadar güçlü.

Kırılganlığının içinde sakladığın cesareti

herkes göremiyordu.

Ben görüyordum.

Nergis değildin.

Kendine değil,

herkese çiçek açıyordun.

Belki de bu yüzden

seni seven herkes biraz eksik kalıyordu.

Çünkü seni sevmek,

bir bahçeyi sevmek gibiydi.

İnsan hangi çiçeğe bakacağını şaşırıyordu.

Ve şimdi sen yoksun.

Bahar geliyor yine.

Papatyalar açıyor.

Lavantalar morarıyor.

Yaseminler geceyi kokutuyor.

Ayçiçekleri göğü izliyor.

Ama hiçbir çiçek

senin bıraktığın boşluğu dolduramıyor.

Çünkü ben seni bir çiçeğe benzeterek sevmedim.

Ben bütün çiçekleri

senden sonra sana benzetmeye başladım.