Cep Astarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Eskimiş kumaşın sökülmüş teninden,
Dökülür yıllarım bilinmez yönünden,
Bir rüzgar esiyor geçmişin dününden.
*
Boşluğa dokunan çaresiz ellerim,
Saklı ümitleri içimden silerim,
Yırtık astarımda tükenmiş düşlerim.
*
Elimi atınca karanlık bulurum,
Yırtılmış iplikte çaresiz kururum,
Çıkışsız dertlerle orada dururum.
*
Ufak bir pamukçuk eskiyen bir bezden,
Üşürüm elbette gelip geçen güzden,
Haber yok derinde unutulan izden.
*
Dökülmüş astarın bitmeyen savaşı,
İçinde saklıdır dinmeyen gözyaşı,
Karanlık cebimin vefalı sırdaşı.
*
İncecik ipliğin tükenmiş hevesi,
Ömrümü anlatır bu hüzün bestesi,
Cep astarı derdin yaralı nefesi.