Cennete Koysun Şiiri - Kasım Kobakçı

Doğruya yönelip şefkatle sarsan,
Fakire aş sunup halini sorsan,
Gece gündüz durmayıp kafa yorsan,
Masumu Yaradan cennete koysun.
*
Sevgiyle büyütüp evlada baksın,
Garipler evinde ışıklar yaksın,
Tertemiz ırmaklar misali aksın,
Anneyi Yaradan cennete koysun.
*
Helalden kazançla lokmalar yutsan,
Cömertlik yolunda sözünü tutsan,
İkramlar sunarak kederi atsan,
Yiğidi Yaradan cennete koysun.
*
Yoksullar görünce gözyaşı döksen,
Kuraklık vurdukça fidanlar diksen,
Düşmüşü okşayıp cefalar çeksen,
Babayı Yaradan cennete koysun.
*
Dağları aşarak engeller aşsan,
Milletin uğruna cepheye koşsan,
Zalime diretip sel gibi taşsan,
Askeri Yaradan cennete koysun.
*
Kağıdı kalemi hürmetle dizsen,
Cehalet mülkünü ilimle ezsen,
Fikrinle parlayıp göklerde gezsen,
Alimi Yaradan cennete koysun.
*
Tarlada terleyip tohumlar saçsın,
Baharda yeşerip çiçekler açsın,
Riyadan sakınıp uzağa kaçsın,
Çiftçiyi Yaradan cennete koysun.
*
Şehre su getirip köprüler kursun,
Vatanın bağrında nöbetler tutsun,
Hainler üstüne korkusuz vursun,
Bekçiyi Yaradan cennete koysun.
*
Kamil mısralara hileler katma,
Mazlumun hakkını kimseye satma,
Geceler boyunca huzursuz yatma,
Şairi Yaradan cennete koysun.