Cephane Taşırım Şiiri - Kasım Kobakçı

Cephane taşırım karanlıklara,
Umutlar sıkışmış soğuk taşlara,
Silahlar susarken o tok sesimden,
Ateşler düşüyor boş sokaklara.
*
Barut kokusuyla sarılmış dağlar,
Hüznün gölgesinde çocuklar ağlar,
Bir çiçek büyüyor tüfek ucunda,
Kan akan nehirde hep sular çağlar.
*
Cephane dizilmiş kara toprağa,
Kan damlar sessizce yeşil yaprağa,
Ruhları kavrulur ateş içinde,
Ölümler gizlenmiş ulu şafağa.
*
Sancılı günlerden geriye kalan,
Her sözü kurşundur gerisi yalan,
Bombalar yağarken masum yüzlere,
Şu zalim dünyadır canları alan.
*
Ağır cephaneler taşır bedenim,
Kor ateş içinde yanar kefenim,
Bir barış türküsü söylerken dilim,
Yarınlar uğruna kan ağlar tenim.
*
Süngüler körelip silahlar susar,
Öfkeli bakışlar hep zehir kusar,
Savaşın gölgesi düşerken göğe,
Acımasız devran canları asar.
*
Siperler içinde beklerken insan,
Yüreğini yakar döktüğü al kan,
Top sesleri yırtar uzun geceyi,
Yok olup gidiyor şu yalan cihan.
*
Barut fıçısında ateş yakarak,
Son demini yaşar yorgun bakarak,
Gözünden süzülen serin damlalar,
Kanlı topraklara sular akarak.
*
Cephane taşınmaz barış yolunda,
Çiçekler açacak sağ ve solunda,
Sevda meyvesini toplar her insan,
Bir güvercin uçar insan kolunda.