Acı Şiiri - Levent Özsayın

Bir yanımız darmadağın, bir yanımız kırık dökük,
Gözlerinin kıyısında sönen o son ışığa baktım.
Kaderin bu taşlı yolunda diz çökmüş, boynu bükük,
Sevdadan nasibini alıp acı çekmek de var, gitmek de...
*. *. *. *. *
​Gecenin boynuna asılı kalır söylenmemiş kelimeler,
İnsan en çok sustuğu, en çok sakladığı yerden kanar.
Avuçlarımda kalan bir tutam anının hatırına,
Gözyaşını içine gömüp, sessizce gitmek de var...
*. *. *. *. *
​Kaç yangın söndürdüm içimdeki o karanlık kuyularda,
Her veda, ömrümden sökülen bir parça oldu meğer.
Bir kırık tebessümün arkasına saklayıp yangınımı,
Yüreği avuçlarına alıp yollara düşmek de var...
*. *. *. *. *
​Yağmur yağar, siler geçer gecenin ıslak izini,
Rüzgar alıp götürür o buğulu son bakışını.
Gönlün derininde saklayıp en amansız sızını,
Kendi gölgene sığınarak tek başına gitmek de var...
*. *. *. *. *
​Sitem etmem artık ne kadere ne geciken sabahıma,
İnsanı en çok büyüten, en derindeki yarasıymış.
Dudaklarımdan dökülen helallik sözleri arasında,
Acıyı bağrına basıp, helalleşip gitmek de var...
*. *. *. *. *
​Sokaklar tenhalaşır, şehir bir hüzne bürünür,
Bir ben kalırım içimdeki kıyametle baş başa.
Bazen giden değil, asıl geride kalan çürür,
Yenilgiye baş eğip, kahrından çekilmek de var...
*. *. *. *. *
​Yollar yorar insanı elbet, ama en çok beklemek yakar,
Her durakta sana benzeyen bir hayal fısıldar rüzgar.
Zor gelse de bu cana kendi masalına kıymak,
Kendi kalbinden sürgün olup gitmek de var...
*. *. *. *. *
​Şimdi kapatıyorum bu hazin hikayenin defterini,
Bizim payımıza düşen bir ah etmekmiş, bir de sükût.
Sevdayı öptüğümüz gibi acıyı da öpüp alnından,
Eyvallah deyip bu diyardan gitmek de var...