Ah Kadın Şiiri - Levent Özsayın

Ah kadın, gecem sen, gündüzüm sen, soluğumda kalan sen,
Yüreğimin en ıssız köşesinde yankılanan ses sen.
Bir ömür aradığım, elleriyle hüzün dokuyan kadın,
Gözlerimin ferini söndüren o masum heves sen.

​Sen gittin gideli bu sokaklarda kimsesizlik üşür,
Adımın geçtiği her cümle içimde bir sızı büyütür.
Kapanmaz yaralar gibi düşersin kara akşamlara,
Hasretinle bu garip gönül her gece yeniden ölür.

​Mersin'in dalgaları vurur kıyıya hırsla, öfkeyle,
Ben seni yazarım içimdeki o tarifsiz dertle.
Yılların yorgunluğu kazınmış sanki alnımın orta yerine,
Sevmek ne kelime, seni yaşamak başlı başına çile.

​Ne vakit rüzgar esse sokaklarda derinden,
Sanki bir parça kopar ömrümün en orta yerinden.
Sen ki bu şehrin en karanlık, en saklı sokağıydın,
Nasıl vazgeçtin böyle acımasızca ellerimden?

​Rıhtımda dalgalar söyler yorgun ve hüzünlü bir şarkı,
Her notasında sen varsın, değişmez bu feleğin çarkı.
Kadın denir ya hani, ömrün sırtına yüklenen dağ,
Sensizliğin koynunda büküldü bu adamın boynu, yarkı.

​Bazen eski bir melodi takılıp kalır bu dilde,
Yıllar yılı hep aynı hüzün, hep aynı keder elde.
Sen benden uzakta, ellerin başkasının elinde,
Ben ise hâlâ adını sayıkladığım gurbetî bir ilde.

​Bir şiir yazılır adına, karanlık çöker geceye,
İçimde dinmez bu ayrılığın, bu gurbetin sancısı.
Sen ki ruhumun yangını, ömrümün en büyük yarası,
Kapanmaz bu yara, sende kalmış bu gönlün duası.
​Ah kadın, gecem sen, gündüzüm sen, bitmeyen kederim sen,
Toprağa düşen son yaprak gibi sessizce giden sen.
Kırık mısralar dökülürken bu sessiz, boş masaya,
Canımın en derininde kanayan en son yerim sen!