Levent Özsayın Şiirleri - Şair Levent Öz ...

Bir yanımız darmadağın, bir yanımız kırık dökük,
Gözlerinin kıyısında sönen o son ışığa baktım.
Kaderin bu taşlı yolunda diz çökmüş, boynu bükük,
Sevdadan nasibini alıp acı çekmek de var, gitmek de...
*. *. *. *. *
​Gecenin boynuna asılı kalır söylenmemiş kelimeler,

​Senden sonra acı kaldı içimde,
Unutulmuş bir sahil kasabasında,
Eylülün ilk salısına rastlayan o tuhaf sessizlik gibi.
Bir şeylerin kırılma sesiydi belki,
Belki de fırtınadan hemen önceki

Düşmesin göz kapaklarının gölgesi yeryüzüne,
Gözyaşın akarsa, içimdeki karanlık katlanır.
Gece zaten ağır,
Sokaklar sessiz ve rüzgâr alabildiğine kimsesiz...
Sen ki benim en kuytu sığınağımsın,
Ağlama sevdiğim, bir damla yaşınla devrilir dünyam.

DÜŞÜNCELERE DALDIĞIM ANLARDA
KAYBEDİYORUM KENDİMİ
ALABİLDİĞİNE FARKLI DUYGULAR
SARMALIYOR BENLİĞİMİ
KİMİ AŞK DİYOR ADINA..
KİMİ SANCI

Aşk, dediğin;
Büyük bir ihtimalle iki kişinin arasında geçen,
Ama aslında herkesin kendi içinde yarattığı bir iç savaş.
Hani o ilk bakışta "tamam" dersin ya,
Sonrası; bir ömür sürecek bir "keşke" ya da bir "iyi ki".
​Biz seninle,

Sırf seninle aynı yüzyılda soluk alıp vermek,
Cumhuriyetin ilk yıllarında sessiz bir cumartesi.
Eski kiremit kokulu bir mektep bahçesinde,
Zamanın en zarif yerinden tutuşumuz gibi.

Sesin geliyor uzaktan, her harfin raylara değiyor,

Sesim bir uçurum kenarında konaklıyor şimdi,
Mevsimi geçmiş bir hırka gibi sırtımda bu ayrılık.
Buz tutmuş bir gölün kıyısında bekliyor sözlerim,
Suskunluğumun ağırlığı altında eziliyor her an,
Ve gökyüzü, rengini kaybediyor yavaş yavaş.

beklemek özlemekten betermiş meğer,
beklemek kokundan mahrum kalmakmış meğer,
bu gün günlerden sensizlik,
yine yoksun,
yine sessiz geceler,
yine sensiz geceler,

Bir zamanlar gülüşümde bahar açardı benim,
Gözlerimde sönmeyen bir umudun ateşi vardı.
Rüzgâr nereden esse oraya koşardı yüreğim,
Geceler bu kadar uzun, sokaklar bu kadar dar değildi.
​Bir fincan kahvenin buğusunda ısıtırdım ellerimi,
Her ayrılığa çizik atmaz, her sese dönüp bakmazdım.

Beni susturmayın, kopsun fırtına,
Henüz söylenmemiş sözlerim var benim.
Geceyi yükleyip yorgun sırtıma,
Aydınlığa koşan gözlerim var benim.

​Susarsam kurur dilimdeki ırmak,