Aglama Sevdigim Şiiri - Levent Özsayın

Düşmesin göz kapaklarının gölgesi yeryüzüne,
Gözyaşın akarsa, içimdeki karanlık katlanır.
Gece zaten ağır,
Sokaklar sessiz ve rüzgâr alabildiğine kimsesiz...
Sen ki benim en kuytu sığınağımsın,
Ağlama sevdiğim, bir damla yaşınla devrilir dünyam.

​Hangi acı değdi ki o narin kalbine böyle?
Bırak bana kalsın yükün en ağır olanı,
Sancıları ben yükleneyim bir bir.
Sen yeter ki eksiltme yüzündeki o sığınak tebessümü;
Çünkü sen sustun mu,
Bütün cümlelerim yetim kalır.
​Bilirim, hayat bazen bilerek acıtır en hassas yerimizden,
Çaresizlik gelip oturur göğsümüzün ortasına.
Ama bak, elim elinde hâlâ.
Geçecek bu fırtına, dinecek bu amansız uğultu.
Gözlerini kaçırma benden,
Ağlama sevdiğim, ben buradayken yenilmeyiz biz bu kedere.
​Avuçlarında saklı bir çocuk var, bilirim,
İncinmekten korkan ama dik durmaya çalışan...
Sil o yaşları,
Kıyamam, bir damla bile süzülmesin o pak yanaklarından.
Sana ağlamak yakışmaz,
Sana ancak baharları beklemek yakışır.
​Bir deniz dalgası gibi çarpıp durma kıyılara,
Yorma kendini, yorma o incecik ruhunu.
Kader dedikleri bazen sınar insanı amansızca,
Ama bil ki ben, senin için adanmış bir ömrün tam ortasındayım.
Göğsüm sana kalkan, yüreğim sana siper...
Ağlama sevdiğim, mahzun etme bu geceyi.
​Bak, yıldızlar bile utanıp çekiliyor bulutların arkasına,
Senin gözünden dökülen her damla,
Benim bağrımda açılan derin bir yara.
Varsın eksilsin ömrümüzden ne varsa,
Yeter ki sen dik tut başını,
Yeter ki sen umudunu kaybetme.
​Ayrılık mı, çaresizlik mi, yoksa hayatın yorgunluğu mu?
Ne olursa olsun kapımıza dayanan,
Biz birlikte duracağız bu amansız rüzgârın karşısında.
Yorulursan yaslan omzuma,
Ağlamak gerekiyorsa da bırak ben ağlayayım senin yerine,
Sen sadece nefes ol bana.
​Şimdi kapat gözlerini usulca,
Dinle içimden sana doğru akan bu sessiz yemini:
Bu dünya durdukça, bu can bu bedende kaldıkça,
Seni hiçbir fırtınanın ortasında yalnız bırakmayacağım.
Gülümse artık gökyüzüne,
Ağlama sevdiğim, bu sevda bize her zaman bir yol bulur.