Sahipsiz bir mektup zarfı gözlerimin ardı,
Ağzımda yarım kalmış bir pulun acı tadı.
Yürüyorum, evet, bir ceket boyu yalnızlıkla,
İçimde kırılan o leylak rengi bardağı
Süpürmüyor kimse,
Çünkü akşam, göğsüme tünemiş kör bir kargadır şimdi.
Devam etmek dedikleri:
Bozuk bir saatin tik-tak'ında unutulmak.
Sokaklar ki ceplerimde biriken soğuk taşlar,
Her adımda bir harfi düşüyor adının.
Kırıldım.
Bir pazar yerinin enkazında,
Satılmayan turunçlar gibi ekşi ve yalnız,
Çöpçü bekliyorum…
Kırıldığım yer:
Mavi bir geyiğin boynuzlarına takılan o son imla hatası.
Ben şimdi hangi sokağın köşesini dönsem,
Aynı kırık şemsiyeyle ıslanıyorum
İkinci bir defa,
Beşinci bir defa,
Ve bıkıp usanmadan…
Sana bakmak,
Devrilmiş bir gaz lambasından sızan yağı izlemekti.
Yandım, söndüm, tutuştum,
Ama yine de yürüdüm işte.
Çünkü yürümek,
Kendi cenazesinin arkasından yürüyen bir adamın
Ceketinin önünü iliklemesidir biraz da.
Beni iyileşti sanıyorlar,
Oysa ben yalnızca kırıklarımı
Astarı yırtık bir paltonun cebinde gizliyorum.
Kayıt Tarihi : 23.09.2026 09:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!