Cenaze Mevsimi Şiiri - Mehmet Alper 2

Ocaktı, yağmuru severdim; sonrasında toprak kokusu. Sobanın çıtırtısı eşliğinde cama vuran yağmur tanesi.
Üşüyen yaprakların hışırtısı, sevdiklerimizin “ben geldim” sesi.
Mumun kendini fedası, karanlıkta tükenen nefesi.

Şubattı: zemheri soğuktu, bir de karanlık.
O günden sonra ne uyuyabildik, ne uyandık.
Kimimizin insanlığı üşüdü, kimimiz kor ateşte yandık.
Sevdiğini kaybetmeyen korkar mezarlıktan;
Bizim içimiz mezarlık.

Sevmiyorum artık soğuğa dair ne varsa; kalpmiş, suretmiş,
İnsanmış, mevsimmiş, Ocak-Şubat, adı batsın!
Fark etmez.
Bu havalarda gördüm ben her şeyi:
Kâbus, gözyaşı, kasvetmiş.
Kalabalık yalnızlıkta yitik ruhumuz, cenazeye mevsim fark etmez.