Cennet Kokulum Şiiri - Mehmet Alper 2

Merhaba! Cennet kokulum.

Özür dilerim, geç kaldım.
Bekletilmeyi sevmezsin bilirim.
Gelirken her adımda sana daldım.
Buralarda yol yok, yüz yok.
En önemlisi de biz yok.
Sen yoksun; şehirde “her şey” yok.

Ah şu yaramaz rüzgâr;
Tozacak başka yer bulamadın mı?
Yaprakların toz içinde, çiçek kokulum.
Saçlarını dağıtmışlar, solmuş yüzün.
Üşüme diye güller örttüm üstüne, bak.

Buradakileri sual etme, boş ver.
Taştan döşler işte, bildiğin gibi.
Her yüz, bir enkaz bırakıyor.
Baştan anlatamam, anla işte;
Burası cehennemin dibi!

Toprak buram buram sen kokuyor.
Kıvrılsam yanına; biraz vuslat, biraz huzur.
İster baş ucundan, ister ayak ucundan;
Nereden bakarsan bak.

Kavgamızı, bana kızışını özledim.
Gülüşünü, canım deyişini.
Yahu, küsüşünü bile özledim.
Hayat sofrasına küstüm,
Sana aç öleceğim;

Ne olur kalk!