Cem Kamalı Şiirleri - Şair Cem Kamalı

Cem Kamalı

Zamanı kirletiyor düşüncelerim, hayatın eksik yanına denk gelmekten yorulmuşum artık..
Öyle iyi hissediyorum ki damarlarımı, haddini aşıyor kanım; bu yara fazla derin..
Yara bandı yapıştırıyorum kapı kollarına, dolap kulplarına, havluya bile, musluklara bile.. Yani bu evde ellerinin değdiği her yere.. Yani her yer yaralı..
Yani biz, yokken buralarda, suyun bile kanlısı akıyor musluklardan, içimin nehirleri Nil'i aştı, bilirsin, ağlayamam ben, içime dökerim yaşları..
Hiçbir kimse yaklaşmak istemiyor artık, hastalıklı gibiyim.. Acı bulaşmaz derler ama, korkuyor yine de insanlar.. Yaklaşmıyorlar..
Umut gözlerine sürme çekmiş, saçları alımlı, aşık ediyor kendine ama, sonrası hep yaralı..

Devamını Oku
Cem Kamalı

İyiyim ben, sen merak etme.
Azıyla yetiniyorum hayâllerin.
Mutluluğun küçük parçaları kaçıyor işte bazen gözlerime;
İnsan mutluluktan da ağlayabiliyormuş..
Ve bazen düşünüyorum da, en azından neler yaptığımı soranlara diyecek bir 'hiçim' var.
Yani anlayacağın, sıfırı tüketmedim hâlâ.

Devamını Oku
Cem Kamalı

Ben kalbine dokunuyorum yağmurun,
Hüzünlü hissiyatım çok evvelden benim.
Gökleri henüz başında tanıdım bu yolun,
Ne zaman gönlüm esse,
Bir acıya daha kurban giderim.
Canım ellerimde atıyor sessiz sedasız,

Devamını Oku
Cem Kamalı

Giderek arsızlaşan gece, sessizliği ile uyutmuyor beni.
Çığlık çığlığa bir o yana bir bu yana koşuyor huzursuzluğun çocukları; benden olma, geceden doğma..

Devamını Oku
Cem Kamalı

İçimden geldi sevdim,
Sevdim, mutluluğumu ellerine teslim ettim.
Bambaşka bir dünya içindeyken,
Coğrafyalarına düştüm senin.

Ayrı kaldı bir yanım senden,

Devamını Oku
Cem Kamalı

Sonu meçhul bir yol duruyor önümde,
İstikametim sensizlik.
Bir Ay düştü gözlerinden geceye,
Yüzümün sen yanı bahar bahçe,
Ben ve gece,
Ölüm kadar sessizdik,

Devamını Oku
Cem Kamalı

Bir kadının zarâfetli olması için, yarı çıplak olması mı lazım gelir?
Hayır.
Bir kadının en büyük zarâfeti, iffetinden gelir..
(CMK)

Devamını Oku
Cem Kamalı

Yorucu bir kaç günün ardından, yine elimde kalemim.
Mecalsizce geziyor bomboş bir sayfa üstünde.
Birbirini özleyen iki sevgili gibi, özlemle sarılıyorlar birbirlerine.
Benim, hayatla pençeleşmelerim arasında sıkışıp kalıyorlar adeta.
Sorsan kaleme kağıdı, hayatın yükünü taşıyan bir sevda.
Sorsan kağıda kalemi, o, içi dolu bir dünya.

Devamını Oku
Cem Kamalı

Çok saçmaladım, çok insanı kırıp döktüm, çok yaraladım, çok yaralandım.
Belki de yaralarımın öfkesiydi insanları kırıp dökmemin sebebi.
Öyle uzak düşler kurmamıştım ki ben.
Şarkılarda kaybetmiştim umudumu, insanlığımı almışlardı içimden.
Bir kurban gerekiyordu her şeye, ben olmuştum.
Bir türlü bitmeyen bir acının son taşıyıcısı, son yokoluşuydum.

Devamını Oku
Cem Kamalı

Kaybediyorum seni,
Hayatla girdiğim en büyük iddiaydın oysa.
"O benim! " dedim,
"Ellerinden koparırım! " dedi.
Kaybediyorum seni,
Güvendiğim yamaçlarına ayrılık yağdı dağların.

Devamını Oku