Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Aldanma sen suskunluğuma.
Sanma ki açtığın yaralar kanamıyor,
Sanma ki kırdığın yürek sızlamıyor.
Cümle dertlere alıştırdında;
Bu yüzden sesim çıkmıyor...

Nereye baksam cehalet,
Nereye baksam felaket.
Sanki kızılca kıyamet,
Allah'ım bize yardım et.

Ne sevgi kalmış ne saygı,

Baykuşlar gidip bülbüller mi geldi ?
Kırk yıllık ağaçlar meyve mi verdi ?
Kuruyan pınara sular mı erdi ?
Bırakıp gidecek ne vardı usta ?

Daha doymamıştı türküler sana,

Agop'un meyhanesinde,
Sızıp, masada kalmışım.
Kaldırdığım her kadehte,
Senin adını anmışım.

Nereden geldin aklıma,

Gecenin geç vakti haber verdiler.
Ahmet Turan abi öldü dediler.
Öksüz kaldı notalarla türküler,
Bu kadar acelen neydi be usta ?

Sende bu dünyadan gidip, savuştun.

Ben giderken ardımsıra,
Gitme diye yalvarmıştın.
Başını koyup duvara,
Çocuk gibi ağlamıştın.

Sen de hatırlıyor musun?

Eski mektupları tek, tek okuyup,
Hıçkıra, hıçkıra ağladım her gün.
Yastığımı senin yerine koyup,
Sarıla, sarıla ağladım her gün...

Celal Özdemir

Ne zaman;
Ağlayan bir çocuk görsem,
Çocukluğum gelir o an aklıma.
Ne zaman çocukluğumu düşünsem;
Bir şey gelir saplanır, tam sol yanıma.

Buldun sanmıştım dengini,
Demek gülmedin ben gibi.
Şimdi bir dostumdan duydum.
Ağlattın kız yine beni…

Sen benim ilk bakışımdın,

Adam adamın sırtında
İnsan kalmamış dünyada
İnsanoğlunu aradım
O da yatıyor mezarda

Güvenecek kul mu kaldı