Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Bir daha dünyaya gelirsem eğer,
Bil ki ben yine seni seveceğim.
Tanrıdan dileğin nedir deseler,
Ben Tanrıdan seni dileyeceğim.

Seninle yaşamak her şeye değer,

Taşı sevsem, taş dururdu yerinde.
Adım mecnun oldu elin dilinde.
Öl dedinde, ölmedim mi yolunda ?
Ben peşinden koşa koşa yoruldum...

Sanma evrende güneşsin,
Sanma ki dünyada teksin.
Senden nice güzeller var,
Artık umrumda değilsin...

Ister, dilin af dilesin,

Seninle son görüşmemizde;




Akasya çiçek döküyor.

Bizi tüp kuyruğundan,
Tüpcü Fikret kurtardı.
Sen bilmezsin bunları,
Ne günlerimiz vardı.

Bırak sen onu bunu,

Canımdan çok severim,
Uğrunda kan veririm,
Canım, kanım, her şeyim,
Türkiye’m, memleketim.

Bölemez kimse seni,

Ahu gibi bakışına vuruldum,
Yitirdim aklımı bir deli oldum.
Özenmiş yaratmış seni yaradan,
Boncuk, boncuk gözlerinde kayboldum.

Ne Almanya,ne İsveç, ne Fransa,
Gözümde yok her yanı altın olsa.
Hasretim dönüştü kedere, yasa.
Tut elimden götür beni Sivas'a...

Gurbetin her yeri mahpus dan beter,

Bir yanım Madımak,

Diğer yanım Başbağlar.

Bir yanımda yangınlar,

Sen beni terk etmiştin ama;
Sevdan beni hiç terk etmedi !
Okyanuslara attım, çıkıp geldi.
Zindanlara kapattım, yıkıp geldi.
Zincirler taktım kırıp, kırıp geldi.
Ahmet Arif'in kaderi misali;