Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Sen denizsin, ben efkar.
Vur üstüme, üstüme !
Dağıtsın efkarımı dalgalar.
Biliyorum bu son mevsim,
Ben hazanım, sense bahar.
Aramızda mesafeler var !

Sensiz bu şehrin;
Her yanı ıssız.
Sokaklar sessiz,
Gülleri kokusuz.
Vakit gecenin tam ortası,
Ellerim cebimde yürüyorum,

Tamamlanmamış binası,
Ne camı var, ne sıvası.
Ağlar anası, babası,
Şehit evidir burası.

Ağıtları hiç dinmedi,

Herkes bezirgan olmuş, pazar kurmuş.
Eşini, dostunu satan, satana.
Her yer mektepsiz alimlerle dolmuş,
Kıçından uydurup, atan, atana..

Mutluluğu benden alıp,
Dertleri bana bıraktın.
Yüreğime kibrit çakıp,
Sen beni ateşte yaktın.

Alev, alev yaktın beni,

Bak şarkımız çalıyor,
Sen de duyuyor musun?
Kulaklarım çınlıyor,
Yoksa ağlıyor musun?

Resmin elimde şimdi,

Sen aklıma düşünce,
Ben de hüzne düşerim.
Hüzün mateme,
Matem de geceme düşer...

Celal Özdemir

Her bir yaram,her bir dosttan
Bilmem hangini diyeyim
Anlatmaya kalksam baştan
Sen de ağlardın hemşerim

Neler çektim ah bir bilsen,

İmkansızlığı bilerek,
Kadere isyan ederek,
Gözlerinden yaş dökerek;
Sen de sevdin mi ben gibi?

Gece hayalinle yatıp,

Aslında sen de seviyordun,
Ben de seviyordum.
Ne sen bana diye biliyordun,
Ne ben sana diyebiliyordum.
Şimdi aklıma geldi de;
''Ah o çocukluk günlerim ah'' diyorum...