Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Küçüktüm,
Çocuktum.
Aklım ermiyordu.
Nereden bilirdim ki;
Çocukluğumu bu kadar özleyeceğimi.
Bilseydim gelirken buralara,

Kurudu dalım yaprağım
Ne yuvam var ne toprağım
Kandilimde bitti yağım
Karanlıklar içindeyim

Olmadı dikili taşım

Avuçla verdiklerin;
Bir tane vermiyorsa,
Sil gitsin hayatından.
Kazanan sen olursun.

On adım gittiklerin;

Gün batımında,şafakta,
Hep ağlattın beni hayatta.
Gözyaşı bıraktığım sokaklarda.
Şimdi biraz da sen ağla…

Celal Özdemir

Eskiden;
Dostlarım vardı.
Akrabalarımdan yakın,
Akrabalarım kardeşten yakın,
Kardeş ise canımdan yakındı.

Girdi bahçeyi dolandı,
Sivaslı bir sıracalı.
Aklımı başmdan aldı,
Sivaslı bir sıracalı.

Sıracalı sıracalı,

Bana çektirdiklerini
Şimdi sen çekiyormuşsun
Duyunca benim ismimi
Utanıp ağlıyormuş sun

Dememiş miydim ben sana

İçimde yaktığın ateş sönmeden,

Karşıma çıkmanın sırası mıydı ?

Gözlerimden akan yaşlar dinmeden,

Başı karlı dağlarını,
Kıvrım, kıvrım yollarını,
Kalesini meydanını,
Çok özledim ben Sivas'ın

Bahçesinde gullerini,

Gidince buradan o yar,
Üstüme yıkıldı dağlar.
Bir enkazın altındayım;
Ne arayan, ne soran var.

Ne yurdum var, ne diyarım,