Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

İçimde yaktığın ateş sönmeden,

Karşıma çıkmanın sırası mıydı ?

Gözlerimden akan yaşlar dinmeden,

Başı karlı dağlarını,
Kıvrım, kıvrım yollarını,
Kalesini meydanını,
Çok özledim ben Sivas'ın

Bahçesinde gullerini,

Gidince buradan o yar,
Üstüme yıkıldı dağlar.
Bir enkazın altındayım;
Ne arayan, ne soran var.

Ne yurdum var, ne diyarım,

Yıllar yılı dargın,dargın,
Senden ayrı geçti her gün.
Çağırsan da gelmem gayrı,
Ben yorgunum yürek yorgun..

Bir gün keder.bir gün hüzün.

Bir sevda treni durdu durakta,
Götürdü bıraktı çıkmaz sokakta.
Ne tren geri döndü, ne o yar geldi,
Bekledim yıllarca elim şakakta..

Celal Özdemir

Ben senin;

Utangaç bakışlarını,

Gözlerini kaçırışlarını,

Gülün dikenini sökme,
Diken gülün bekçisidir.
Seveni üzüp hor görme,
Seven, aşkın işçisidir.

Celal Özdemir

Sevenler hiç gülmezmış,
Acı çeker ölmezmiş,
Yüreğinde ki yara
Ömür boyu geçmezmiş

Sevipte ayrıldığın zaman,
İki yabancı oluyor insan.
Gelip geçtikçe yanından,
Sızım, sızım sızlıyor,
İçindeki kanayan yaran.

Garartısı galhasıcanın gızı,
Bu sene de gelmeyecek ellaham
Bıldır ki sene verdiği o sözü,
Bu yılda da dutmayacak ellaham.

Otean buldum eski bir mektubunu,