Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Tamamlanmamış binası,
Ne camı var, ne sıvası.
Ağlar anası, babası,
Şehit evidir burası.

Ağıtları hiç dinmedi,

Aşkının narına düşmüş yüreğim
Senden başkasını sevemiyorum
Senin adına kilitlenmiş dilim
Senden gayrısını diyemiyorum

Bağladılar sanki iki gözümü

Sen denizsin, ben efkar.
Vur üstüme, üstüme !
Dağıtsın efkarımı dalgalar.
Biliyorum bu son mevsim,
Ben hazanım, sense bahar.
Aramızda mesafeler var !

Bak şarkımız çalıyor,
Sen de duyuyor musun?
Kulaklarım çınlıyor,
Yoksa ağlıyor musun?

Resmin elimde şimdi,

Sen aklıma düşünce,
Ben de hüzne düşerim.
Hüzün mateme,
Matem de geceme düşer...

Celal Özdemir

Her bir yaram,her bir dosttan
Bilmem hangini diyeyim
Anlatmaya kalksam baştan
Sen de ağlardın hemşerim

Neler çektim ah bir bilsen,

İmkansızlığı bilerek,
Kadere isyan ederek,
Gözlerinden yaş dökerek;
Sen de sevdin mi ben gibi?

Gece hayalinle yatıp,

Aslında sen de seviyordun,
Ben de seviyordum.
Ne sen bana diye biliyordun,
Ne ben sana diyebiliyordum.
Şimdi aklıma geldi de;
''Ah o çocukluk günlerim ah'' diyorum...

Sen geldiğinde:
Acılar dinecekse,
Şiirler bitecekse,
Şarkılar susacaksa,
Saatler duracaksa,
Gelme sevgilim.

Sen gidince bu şehirden;

Bu şehir zindana döndü,
Ne güneş doğdu , ne seher.
Tüm mevsimler hazana döndü,
Hiç gelmedi bu şehre bahar...