Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Sende seviyordun beni,
Gözlerinden okuyordum.
Tıpkı bende senin gibi,
Söylemeye korkuyordum.

Bu gecede uykusuzum,
Tedirginim, huzursuzum.
Cebimde bir kaç sigara,
Meteliksizim, yolsuzum.

Yine kudurmuş dalgalar,

Onca yıl aradan sonra;
Beyaz saçlı bir kadın,
Aniden çıktı karşıma.
Önümde durdu,
Tanıdın mı beni? diye sordu.

Ben seni insan sanmıştım
Hiç insanlık yokmuş sende
Her sözüne inanmıştım
Doğru bir laf yokmuş sende

Sana şiirler yazmıştım

Mevsimi gelmeden yaprak dökülmez.
Baharda yaprağım döküldü benim.
İhtiyar olmadan beller bükülmez.
Daha gençken belim büküldü benim.

Celal Özdemir

Bilmemki hangi derdimi söylesem,
Dağ diye kumlara yaslanmışım ben.
Döküldü çiçeğim meyve vermeden,
Dal diye dikene tutunmuşum ben.

Sırrımı verecek bir dost araken,

Yalan yanlış anlattılar
Doğruları yanılttılar
Dargın geçti koca yıllar
Ben affettim sende affet

Ayırdılar bizi bizden

Ben ağladığım zamanlar
Gözümdeki yaşa baktın
İçimde ki derelerin
Akışını göremedin

Benim yandığım zamanlar

Benim çığlıklarım,
Hep yüreğimde yankılanır.
Siz o yüzden duyamazsınız.

Benim gözyaşlarım,
Hep içime akar.

Uzak bir hastanenin odasında,
Yatıyorum hasta karyolasında.
Gel ki son bir defa göreyim seni,
Belki de bu gece en son fasıla.

Her gece adını anıyormuşum.