Celal Özdemir Şiirleri - Şair Celal Özdemir

Seviyor, sevmiyor diye;
Akasya yapraklarından,
İskambil kağıtlarından,
Fal tutan çocuklardık biz.

Burnuna hızma takmış.
Ne de güzel yakışmış.
Seni doğuran ana,
Şeker katmış bal katmış.

Hemşo hemşo can hemşo,

Gideceğim ama;
Sen bensiz asla mutlu olamayacaksın.
Kalbimi kırıp, paramparça ettiğin için,
Çekip gideceğim buralardan.

Ben gidince sen;

Sivas’ta Madımak yanarken
Ateşler utandı yaktığından
Başbağlar da masum vurulurken
Kurşunlar utandı vurduğundan

Kardeşi kardeşe bileyen cellat

Oysa sen;

Soluduğum nefesimdin.
Baş koyduğum meselemdin.
Seni nasıl unuturum?
Sen canımdanda öteydin...

Yıllar geçse de her şey
Bugün gibi aklımda

Yarım kalan bir dava
Vuslata ermeyen sevda
Aklına geliyor mu hiç

Saçlarını okşamaya,
Kıyıp da gitmezdi elim.
Ürkek mahzun bakışına.
Dayanamazdı yüreğim.

Ne yapsam neler etsem de

Şiir bilmezdim sen şair ettin,
Küfür bilmezdim sen rezil ettin,
Hayatı bana sen zehir ettin,
Kısacası sen çok ayıp ettin...

Celal Özdemir

Ben dertlerim bitti sandım.
Meğer yeni başlıyormuş.
Kim ne dediyse inandım.
Herkes yalan söylüyormuş.

Güvenecek kul kalmamış,

Çocukluğumu özledim

Doğduğum yerleri,
Dışarıda öten serçeleri
Kuşları,çiçekleri, ağaçları,
Ve bahçemizde ki gülleri.