Ne çaresiz sevdalara,
Düşmüşüm de haberim yok.
Şu başımı belalara,
Sokmuşum da haberim yok.
Aman gönül ne bu sevda,
Yabanın nadanı bülbül mü olur
Meramın arz eden dil olmayınca
Her doğru söyleyen menzil mi alır
Güzele doğruya yol olmayınca
El arif olsa da kendine arif,
Hakikat narına,yanıp durdum da,
Kendi narım ile,arıttım beni.
Hayat ummanına dalıp yüzdüm de,
Gözlerimde sele,kaptırdım beni.
Ah bir yere gitmez,çıkmaz şu yollar,
Kim kimin derdine yanar bu zaman.
Sen varıp ta kendi derdine ağla.
Yaralansan kim saracak yaranı,
Haydi dostum kendi yaranı bağla.
Sözde dostum,canım derler inanma.
Hamit Emmi hamaldı,
Tepe gibi adamdı,
Yığılıp kaldı bir gün,
Onun yükü hep gamdı.
Çocukları severdi,
Hançer bakışın kalbime,
Vur ki öleyim sevdiğim,
Hasret narını bağrıma,
Sal ki yanayım sevdiğim.
Hangi işe dikiş atsam tutmadı,
Çırağım,eksiğim ustalık benim.
Sorana iyiyim dedim yalandı,
Doğrusu bunca dert,hastalık benim.
Hayat okuluna oldum talebe,
Ey sevdiğim senin ne çok yüzün var
Şeytan mı melek mi hangisi sensin
Her gün başka telden çalan sazın var
Söven mi öven mi hangisi sensin
Gün içinde nasıl değiştin öyle
Gönül dost mu kaldı,kime gideyim,
O çok can yoldaşım,şimdi yok hani.
Bir sen yan derdini, bir ben yanayım,
O çok mert,yoldaşım,şimdi yok hani.
O yol arkadaşım şimdi yok hani
Hasmım değilsin be adam,
Davam senin devletinle
Benim senle yok bir derdim,
Derdim senin efendin le.
Ben bu yola çok can verdim,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!