Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Boşuna dememişler “Herşeyin çoğu zarar” diye.
Ne çok konuşup karşındakini yor,
Ne çok susup yüreğini yor.

Aşk; yoklama hanesine yokken bile ‘var’ yazmaktı.
Bazıları bu sebepten ‘devamsızlıktan’ kaldı.

Bir düşün bakalım.
Yaptığın tüm hatalara rağmen kaç kişi seni affeder.
Kaç kişi tüm haksızlıklarına boyun eğer.
Ciğeri kan kusarken yüzüne hep güler.
Yanlış adımladığın yollardan kırık dökük döndüğünde kaç kişi sarıp sarmalar.
Düşüp de yüreğinin dehlizlerinde kaybolduğunda kaç kişi elini tutar.

Her dilek ağacının dalında,
Gözlerinin hürmetine sığınmış şiirlerimi bulurlar.
Ben anladım,
Olmayacak duamsın.
Ondandır sırt çevirmelerin.
Her duanın kabul olmadığını,

Soğuk kış günlerinden kalma kimliksiz acılar büyütürdüm saksılarımda.
Gözyaşlarım intihara teşebbüs eden avuçlarıma öykünürdü.
Samimiyetsiz bir aşkı yakasında gül gibi taşıyan insandım oysa.
Hangi ara heybetli bahanelere büründüm.

Yoksulluğum bile vız gelirdi aç bıraktığın duygularıma.

Doğru soru
“Ne kadar güzelim” değil.
“Ne kadar insanım”.?

Her cümlemde kendini arama çabaların nafile.
Bu kalemden bileği sert, yüreği mert olmayana şiir dökülmez..

Geceni gündüzüne katarsın,cebini doldurursun.
Sonra gardırobunu ,buzdolabını ,masanı, etrafını doldurursun.
Girdiğin her ortamda gözleri,kariyerinin zirvesinde oturduğun koltuğu doldurursun.
Fakat küçücük bir yüreği dolduramazsın.

Geçtiğim yolların sonu nereye çıkar öğrendim,
Öğrenemezken yokluğuna nasıl tahammül edileceğini.
Tüm iyi ihtimallerden sınıfta kaldım,
Aynalara rehin bıraktım gülüşlerimi.
Ansızın karşılaşırsak diye,
Ezberimde hep kahır şiirleri.

Bıçak gibi kesip attıklarım var yüreğimden
Etrafa tek damla kan sıçratmadan