Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Sana bir sır vereyim mi...?

İstisnasız herkes bir gün gider..
Ama paldır küldür gider,ama sessiz sedasız gider..
Saçındaki akları arttırarak,gözündeki yaşlara aldırmayarak..
Ardında cevapsız binlerce soru bırakarak gider..

Seni sevmeleri süresi belli olmayan,
Gelip gelmeyeceği meçhul zamanlara sığdırdım ben.
Şimdi karşıma geçmiş beni ne kadar sevdin diye sorma ey yar.
Zamansız,mekansız,dipsiz,uçsuz bucaksız bir aşkın terazisi
bulunamadı daha.
Bir bulan olursa hesabı yollarım sana...

Üçüncü tekil şahısların dilindeki imkansızlığımdın sen,
Sonu sürgünler ülkesine çıkan sarp geçitlerle dolu bir yol
Düşmanına pusuya yatan,tüm silahlarını kuşanmış sinsi bir savaşçı
Ve beni daima gönül evimden vurmayı başara bilen gözlerin sahibi
Hep yara açan,ama hiç yaralanmayan bencilliktin sen,
Dağlarına kar olup yağmak istediğim,yollarında gazel gibi savrulduğumdun.

Yüzüme bakmayan bir kaç resmin,
Ardında bıraktığın bir kaç parça eşyan,
Biraz kırgınlık,
Biraz sitem,
Epeyce hayal kırıklığı.
Bolca müzik,

Tut elimi de düşmeyelim sahte insanların boş hayatlarına
Sıkıca sarıl sevgimize yitirilen tüm masumiyetler adına
Duruşuna öldüğüm,gülüşüne bittiğim; hayatım endekslenmiş hayatına
Gördün mü bak, yine şiir oldun...Can deyip huzuruna varmakta sıra...

buz gibi soğuktu gece,el ayak kesiyordu.
ümitsizliğini toplayan gelmiş,
pişmanlığın olmadığı sabahların doğmasını bekliyordu.
kafamda birikmiş ne kadar soru varsa ruhumun sessizliğinde can çekişiyordu.
dile kolay akla zarardı nihayetinde
iflah olmazdı

Her ağladığımda gözyaşlarıma mendil,
Her güldüğümde kahkahalarıma yoldaş olan yar...
"Unutursun" diyorsun ya;
"ÖL" demek daha kolay...
Aldığım nefes,içtiğim su,soluduğum hava olmuşken,sen;
Bize yakıştırdığın sona ne çok yandım bir bilsen...?

Sen!
Kendini heba ettiğin kolların
Avuntularında gece gündüz açarken!
Ben gün yüzüne çıkaramadığım acılarımı
Gün yüzü görmeye hasret gecelerimle tazeliyorum
İhanete bulanmış sensiz gecelerimi seriyorum ayaklarımın dibine

Sen hep giderdin,ben arkandan öylece boynu bükük bakakalırdım.
Canım acırdı...
Sustukça,özledikçe,en kötüsü de yaşamaya devam ettikçe...
Acılarımı uyutmak için sığındığım,fakat her seferinde seni ve sevgimi kaybettiğim
soğuk rüyalarım vardı.
İki göz evimin çatlak duvarlarına her gece "sen" diye yalnızlığı harç yapıp sıvardım.

unuttum say........
sesini kulaklarımdan
soluğunu ruhumdan
yokluğunu hafızamdan
sıcaklığını avuçlarımdan
sildim say.........