Can Çalışkan Şiirleri - Şair Can Çalışkan

Hangi tren gardan yol alsa
ağırlaşıyor yüreğim
Hangi gemi halatını çözse
çözülüyor dizlerim
Kuşların göç etmesi,
günün geceye boyun eğmesi

En çok küstüğüm...
En çok kızdığım...
En çok sevdiğim...
En çok özlediğim...
En çok hasretim...
En çok beklediğim...

arızalı ümitlere bel bağlamamayı,
yüzüme kapattığın telefonlarla öğrendim.
bilir misin ne çok hayalimi,
meşgule aldığın beklemelerine heba ettim.
kalbimin dikişleri tam kaynadı derken,
intihar etti gülüşlerim.

Pencereme vuran yağmur damlalarının sesini severim.
Buğulu gözlerle sokağa bakmayı,
Geceme düşen gölgeleri,
Hatrı kırk yıl olan kahveyi,
Hüzün kokan şiirleri,
Sigaramdaki hayalleri ve kitap sayfalarının kokusunu severim.

hani olmaz ya; olduruverseydin.
şimdi çıkıp da gelseydin.
günahkar bir aşkı ardında bırakıp,
yapboza dönmüş ama
en önemli parçası eksik hayatıma,
çeki düzen verseydin....

Seni düşündükçe içimde derin sulara batan bir sal var.
ister sana olan zaafımdan ilham al,
istersen beni yürek hamalı say.
boşa yorulma...
hangi kalbe sığınırsan sığın hepsinde bir kırmışlık,
bir kırılmışlık,

Ey kara kalemin yazmayla aklayamadığı
Beyaz sayfalara leke bulaştıran
Masum gülüşlerin ardına saklanmış kırılgan yalnızlık
Ağlama vaktindir şimdi
Tekin olmayan yollardan geçip
Kıyamet ağıtları yakma vaktindir şimdi

Akşamın en hoyrat saatlerinde fırtınalı kelimeleri döktürme vakti
Ey yalnızlık...!
Kısa süreli aldanmışlığımı maruz gör
Eskisi gibi sar sarmala en belalı yarini....
Hüznün omurgası gözlerime usul usul sal
pervasızca sonbahar kokan gözyaşı dökümlerimi

Bitimi imkansız bir aşkın şah damarından beslendiğini
Elinin tersiyle ittiğin
Yüreğinin ekmeğini yiyemediğin
Eşiksiz kapılardan geri çevrildiğin gün anlayacaksın...
Varlığın yokluğumdan utanç duyacak
Bir daha var olmayacağım soluna çöreklenip kalacak

Failinin sen, meçhulünün ben olduğu,
Ne şiirler düştü bu ellerden beyaz sayfalara;
Bilsen utanırdın.
Alırdın eline kağıt kalemi,
Dizeleri sen mısraları ben olan,
İçinde ayrılığa dair tek bir kelime bulunmayan,