Burhan Güler Şiirleri - Şair Burhan Güler

Sesimi Duymadın;

Sana doğru eğilen bir rüzgârdım önce,
yenilgiyle karışık bir serinlikte
adı unutulmuş bir suyun kıyısına vuran.

Bir ses bıraktın içimde,
taşın kalbini çatlatan bir ses.
Ne kadar unutsam da,
aynı rüzgârı esir alır her cümlem.

"Sesiz bir Çığlık"
gittin.
ve şehir, sessiz bir istasyon gibi durdu ardında.
trenler geçiyor,
ama senin adın söylenmiyor anonslarda.

Sessiz Göç

Hiçbir yere gitmedim aslında,
yollar beni çoktan geçmişti.
Bir gölgeden ötekine sığındım,
her durakta biraz eksildim.

Sevmeyi beceremedim;
içime çöken o loş vakitte
bir kentin küskün duvarlarına benziyordu sesim.
Zaman, çatlamış bir haritanın çizgileri gibi
avuçlarımda dağılıyor,

Zulme Karşı
Bir sabah daha çöktü omuzlarıma
kentin duvarlarında rutubet gibi bekleyen korku.
Sokaklar suskun:
kim bilir hangi evin kapısında
yine bir ayak sesi eksildi geceden.

Şimdi Büyüdüm Anne

Bazen bir rüzgâr dokunur perdeye,
senin eski bir türkünü getirir bana.
O yıllar,
suyun kıyısında bekleyen bir çocuk gibidir hâlâ;

Akşam inerken kente
sigara dumanı gibi
ağır ve ısrarlı.
Bir liman kahvesinde
yarım kalmış bir cümleyiz artık

Bir gün, hiçbir şey olmamış gibi
çekip gittin.
Ne bir teşhis koydun,
ne de bir otopsi bıraktın ardında.
Kalbim, bir patoloji raporu gibi sustu o gün

Rüzgârın bile sustuğu sokaklardan geçtim,
taşların hafızasında kaldı ayak izlerim.
Bir ülke eksildi omuzlarımdan,
bir çağ sustu