Bilinçli bir saflık benimki,
Giydim üzerime katman katman.
Akıl onay vermiş bu çıkmaz sokağa,
Soymaya kalksam...
Ruhum çıplaklıktan korkuyor, biliyorum.
Her katmanı ayrı işlemiş zaman;
Ten veda eder ruha, işte o zaman sökülür canımdan.
Hayat mı bizi renklendirir, biz mi hayatı?
Hangi mekân, hangi yüz ruhunu yıkayacak?
Sen rengini değiştirsen ne olacak?
Fırçanı hangi renge batırırsan batır,
Zemin hep bir önceki renkte kalacak;
Bu tablo içinde asılı kalacak.
Kayıt Tarihi : 4.10.2026 19:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir; insanın dünyadaki sahteliklere veya çıkmazlara karşı cehaletten değil, aklın onayıyla bilinçli bir sığınak olarak seçtiği saflığı işler. Zihnin kabullenip giyindiği bu katmanların ancak ruh tenden ayrıldığında sökülebileceğini vurulurken; değişmeyen zeminler ve hayatın tablosu karşısında varoluşsal bir renklendirme ve öz arayışını dile getirir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!