Ayşe Uçar Şiirleri - Şair Ayşe Uçar

Ayşe Uçar

griler içinde yatıyor gün
eskimiş bir saat kordunu havası var üzerimde
bir köşeye atılmış heyecanı neşesi eksik
bataklık kurbağaları gibi bir köşeye sinmiş
gözleriminse anlatısı yok

Devamını Oku
Ayşe Uçar

sabahın seherinde
almış eline sazı yusufçuk
"yusufçuk yusufçuk" diye şakırken
tüm tekmil kuşlar çerezlik korusunda
neşeli coşkulu şenlikler
dünya’ya başkaldıran

Devamını Oku
Ayşe Uçar

yüzünün altın oranına dokununca ipeksi rüzgârlar
düpedüz kımıldanır aynalarda nazlı siluetin
ben seni ta uzaklardan hayal ederim
dağınık kaşlarının arasından geçerken zaman
ayağını sürüye sürüye usuldan
seni bırakır geçer

Devamını Oku
Ayşe Uçar

boğuk seslerin
yaralı konçertosu kulakları tırmalayan
ne yana dönsem o yanda yıkık kalplerin
yüz çözünürlüğü


Devamını Oku
Ayşe Uçar

ederi kaç para dertlerin
kaç gram acının ağırlığı
kaç bülbül ağıdı kaç gözyaşı
gülün yanağındaki çiy damlası


Devamını Oku
Ayşe Uçar

sarı etekli efkârı giyinmiş gün
sıtmaya tutulmuş ağlak bir kemanın inletisinde şehir
geride kalmış ormanların yitiğinde göçmen kuşlar
dudağı uçuklamış hayatın ıslak yüzünde kabaran irinli kaos
cehennem zebanilerinin kol gezdiği ıslak kaldırımlar
düşlerimizi toprağa gömen vakitler

Devamını Oku
Ayşe Uçar

üzerinde
yağmur zıplatan çatıların şımarıklığında zaman
bizlerse yere düşüp dudak patlatan çocuğun
ağlamaklı gözlerinde sürünen
ölümlüler

Devamını Oku
Ayşe Uçar

çiçek bozuntusu marazlı düşlerin epriyen yüzü
aşkınsa tekrarı boş avuntular resitali
her şey antik bir kuyunun
tarihe küsen kesif kokusu

silinmiş ne varsa

Devamını Oku
Ayşe Uçar

kuru bir kalabalığın
ruhunu emdiğini
sanal alemde gezmeninse
bir rüya kadar aldatıcı olduğunu
ne zaman anlayacaksın

Devamını Oku
Ayşe Uçar

“İnsana ölmeyi öğreten
aslında yaşamayı öğretiyordur.” – Montaigne

.......


Devamını Oku