İstila Şiiri - Ayşe Uçar

taş kesilmiş gece
tonluk balyozları vurur şakaklarıma
saatler donmuş olduğu yerde çakılı
kirpiklerimde buzdan damlacıklar
dikey dikey sarkıtlar
yılgın bakışlarımda oturan
ah! o yırtıcı kuşlar

kalbim uykunun kapısında
tüm kapılar kapalı geçit yok
anahtarsa
hiçliğin delik cebinde

köhne duvarların
yüzünde karanlık ve gölgeler çarpışırken
saatler sessizliği fısıldayan orkestralar
ucu sivri bir hançer gibi
her köşe bir gizemi bir sırrı ve gecenin
rengini saklıyor

dudağımda dilimde yangınlar fırtınalar kasırgalar
sanki gökler tutuşacak inecek yerinden göğün perdesi
zihnimde tufanlar şimşekler kıyasıya vuruşacak
yağmurlar sellere seller
gözyaşıma karışacak

ruhumda çığlık çığlık kaçışan gövdesi perdeli yarasalar
içimde iplik iplik tutuşan atılgan yangınlar

fark ettiniz mi
zihnim ayrı bir dünya ayrı bir kainat
doygun duygular savaşlar ve yenilgiler
bedenimle hep bir barışık
hep bir dargın

ah! bu geceler istila altında
uzun uzun uykusuz veremli geceler

kalbimde kırık binlerce nota- ölüyorum
yorgun nefesimse geceye karışan hırıltılar kuşağı
düşünceler aktıkça çağladıkça
uğultulu derinlere- zihnime
ben sessizliğin içinde -diplerde
gözyaşı ummanı

neden buradayım ki
ait olmadığım bir gezegende
bu kasvet bu keder bu yok oluşlar
hiçliğin anlamsızlığın evrenselliğinde
bu gam yükü beni öldürür

hızla tükeniyorum geceler ve hüzün
iki bulut iki sırdaş iki dost gibi
sarılıyoruz sonsuzlukta

her sarılışın koynundan çakılan bir çivi
beynimi sinsi sinsi oyarken
eksiliyorum

ah! bu geceler dili tutuk uykusuz geceler
beynimde katmer katmer dalgalanan
gıybet yapan arsız sanrılar
ah! sancılar

eli silahlı eli gaddar bir avcıdan kaçar gibi
kaçarım yaşamdan
savunmasız ve ürkek kalbimden
ruhumdan geceden başka
sığınacak yerim mi var

saatler alev alev
düşünceler ve hüzünler arasında
hiçlik savruk eteğinde almış kucağına
beni usul usul boğuyor

anlamsız boşluğun istilasındayım
-vurgun yedim

gün tutuşuyor gözlerimde

2409202510:19