Aşk Ekim 4 Şiiri - Aşk Aşkın Şehri Ordu

Gerçek sevgi, elde edebileceğini incitmemek; hükmedebileceğini özgür bırakabilecek kadar asil olmaktır.
Aşk

Aşkın büyüklüğü, sevdiğine ne kadar yaklaşabildiğinle değil; ona yaklaşabilecek kadar güçlü olduğunda bile, özgürlüğüne saygı duyabilecek kadar erdemli kalabilmenle ölçülür.
Aşk

Seni sevmenin
kolay bir tarafı yoktu.
Çünkü insan
birini sevince yalnızca ona yaklaşmıyor;
kendi içindeki bütün kapıları
tek tek açmak zorunda kalıyor.
Ben senden önce
kendimi iyi tanıdığımı sanıyordum.
Meğer insanın kendisiyle ilgili bildikleri
çoğu zaman başkalarına anlattığı hikâyelerden ibaretmiş.
Sen geldin.
Ve hikâyemin
inanmadığım yerlerini sordun.
Ben sustum.
Çünkü bazı soruların cevabı
dilde değil,
insanın yıllardır sakladığı sessizliktedir.
Aşk

Seni sevmenin
kolay bir tarafı yoktu.
Çünkü insan
birini sevince yalnızca ona yaklaşmıyor;
kendi içindeki bütün kapıları
tek tek açmak zorunda kalıyor.
Ben senden önce
kendimi iyi tanıdığımı sanıyordum.
Meğer insanın kendisiyle ilgili bildikleri
çoğu zaman başkalarına anlattığı hikâyelerden ibaretmiş.
Sen geldin.
Ve hikâyemin
inanmadığım yerlerini sordun.
Ben sustum.
Çünkü bazı soruların cevabı
dilde değil,
insanın yıllardır sakladığı sessizliktedir.
Eylül'dü.
Ordu'da yağmur
denize doğru eğiliyordu.
Çınarın altında
iki insan duruyorduk.
Dışarıdan bakınca
sıradan bir akşam.
İçeriden bakınca
iki ayrı hayatın
birbirinin gerçeğine dokunduğu
o nadir anlardan biri.
Sen bana
“kal” demedin.
Ben de sana
“gitme” demedim.
Belki aşkın
en yetişkin hâliydi bu:
Birbirinin özgürlüğünü kısıtlamadan
birbirinin yanında kalmayı seçmek.
Çünkü sevgi
bazen büyük sözler söylemek değildir.
Bir insanın
en savunmasız hâlini gördüğünde
onu daha az sevmemektir.
Onun korkularını
ona karşı kullanmamaktır.
Geçmişini
bugününe karşı bir delil gibi
masaya koymamaktır.
Ve en önemlisi,
onu kendi hayalindeki insana
dönüştürmeye çalışmamaktır.
Seni değiştirmek istemedim.
Çünkü seni sevdiğim şey
tam da değiştirilemeyecek kadar
kendine ait oluşundu.
Sen bana
aşkın bir birleşme değil,
bir karşılaşma olduğunu öğrettin.
İki insan
birbirinin içinde kaybolmadan
aynı duygunun içinde
buluşabilirdi.
Bu yüzden
sana “benimsin” demedim.
Çünkü aşkın en büyük yanılgısı
sevgiyi mülkiyet sanmaktır.
Ben sana başka bir şey söyledim:
“Sen sensin;
ben de seni tam olarak
bu yüzden seviyorum.”
Yağmur durdu.
Deniz sakinleşti.
Çınarın yaprakları
gecenin içine bırakıldı.
Ve ben ilk kez anladım:
İnsan bazen
aradığı aşkı bulduğu için değil,
o aşkın yanında
kendisine yalan söylemeyi bıraktığı için
iyileşir.
Sen benim iyileşmem değildin.
Sen,
kendime dürüst olmamın
sebebiydin.
Belki aşk dediğimiz şey
tam olarak budur:
Bir başkasının hayatına girip
onu kendine benzetmemek;
aksine, onun yanında
kendi hakikatine
daha çok yaklaşabilmek.
Ve ben sana baktığımda
bir mucize görmüyorum artık.
Daha güzel bir şey görüyorum:
Gerçek bir insan.
Eksikleriyle,
çelişkileriyle,
özgürlüğüyle,
geçmişiyle…
Ve seni
tam da bütün bunlara rağmen değil,
bütün bunlarla birlikte
seviyorum.
Aşk

Ben sana baktığımda
bir mucize görmüyorum artık.
Daha güzel bir şey görüyorum:
Gerçek bir insan.
Eksikleriyle,
çelişkileriyle,
özgürlüğüyle,
geçmişiyle…
Ve seni
tam da bütün bunlara rağmen değil,
bütün bunlarla birlikte
seviyorum.
Aşk