Asaf Eren Türkoğlu Şiirleri - Şair Asaf ...

Bana özlemek nedir diye sorsalar,
Derim ki; insanın ruhuna işleyen görünmez bir zincirdir.
Ne kadar uzağa gitsen de,
Kalbini hep aynı noktaya bağlar,
Ve o nokta sensizliğin en karanlık yeridir.

Fırtınalar her zaman yıkıcı değildir. Evet, eserken korkutur, savurur, hatta bazen kayıplar yaşatır. Ama sonra fark edersin ki, o fırtına aslında seni yüklerinden kurtarmış, yolunu temizlemiştir. Hayat da böyle değil midir? Bizi zorlayan anlar, aslında ilerlememiz için yol açar.

Bazı fırtınalar, seni yavaşlatan, önünü tıkayan her şeyi önünden süpürür. Bir süre her şey darmadağın gibi görünür, ama sonra anlarsın ki, o karmaşanın içinde yeni bir düzen vardır. Bazen kaybettiğini sandıkların, aslında seni özgürleştirmiştir.

O fırtına esmese belki de aynı yerde, aynı yüklerle debelenip duracaktın. Ama hayat seni zorladı, seni salladı, hatta yıktı. Ve şimdi o yıkıntılar arasında gördüğün şey, sadece gerçek ihtiyaçların, gerçek hedeflerin.

Bazı insanlar gerçekten yüktür. Sırtınıza aldığınız, omuzlarınızda taşıdığınız, ama bir adım bile kıpırdatmayan bir ağırlık gibi. Hayatınıza anlam katacaklarını sanırsınız, ama varlıkları sizi tüketmekten başka bir işe yaramaz. Ne kadar emek verirseniz verin, ne kadar fedakarlık yaparsanız yapın, onlar hep daha fazlasını ister.

Bu yük, sadece yorulmanıza neden olmaz; zamanla kendi değerinizden de çalar. Onların memnuniyetsizliğini gidermeye çalışırken kendinizi unutursunuz, enerjinizi kaybedersiniz. Onların karamsarlığı, sizin huzurunuzu karartır.

Bazen en zor adım, bu yükleri bırakmak olur. Ama o adımı attığınızda, hafiflersiniz. Kendi hayatınızda, kendiniz için yürüdüğünüzü fark edersiniz. Her insan değerli değildir, ve bazı insanlar hayatınızda kaldıkça sizi aşağı çeker. Bazen en iyi tercih, yüklerinizi bırakıp yolunuza devam etmektir.

Bazı insanlar hayatına öyle bir girer ki, sanki senin en güvenli limanın olmak için gelmiş gibi davranır. Sarılırlar, sıcaklıklarını hissettirirler, ama o sarılışın ardında bir gerçeklik yoktur. Bedavadan sarılırlar sana, içten bir dokunuş yerine, sahte bir teselli sunarlar.

Sarılmak, bir insanın en saf hali olmalı oysa. Birkaç saniyelik bir temas, ama içinde yüzlerce kelime saklı. “Buradayım, yanındayım” demenin sessiz bir yolu. Ama bazıları bunu bile tüketmekten geri durmaz. Seni yalnızlığından çıkaracak gibi yaklaşır, ama aslında kendi boşluğunu dolduruyordur.

Sonra bir gün anlıyorsun. O sarılmaların sıcaklığı yokmuş. Ellerine bir soğukluk sinmiş, yüreğine bir mesafe eklenmiş. Geriye dönüp baktığında, o bedava sarılışların sana ne kadar pahalıya patladığını fark ediyorsun. Güvendiğin eller, aslında sadece kendi çıkarlarını sarıp sarmalamış.

Bekledim seni.
Hani bir çocuk, babasının bayramlık ayakkabı getireceğine inanır ya,
Hani o ayakkabı gelmez ama çocuk yine de kapı eşiğinde uyuyakalır...
İşte öyle bir saflıkla,
Öyle bir iflah olmaz inatla bekledim.

Bir zamanlar her şeyi anlatmak isterdim. İçimde ne varsa dökmek, kırıldığım yerleri göstermek, sevdiğim kadar anlaşılmak isterdim. Ama kimse duymadı beni. Ne kadar seslensem de hep sessizliğe çarptım. Kalabalıklar içinde yalnız kaldım, en güvendiğim insanlar en çok incitenler oldu. Şimdi artık konuşmak istemiyorum. Çünkü her kelime içimi daha da yaralıyor. Her anlatış, bir yanımı daha eksiltiyor sanki. Yoruldum açıklama yapmaktan, anlaşılmayı beklemekten, haklı çıkma derdinden. İnsan bir noktadan sonra susmayı öğreniyor. Çünkü susmak, bazen hayatta kalmanın tek yolu oluyor. Şimdi sessizliğimle varım. Eskisi gibi konuşan, anlatan, direnen biri değilim. İçim ağlasa da yüzümde bir tebessüm var, çünkü bazı savaşlar sessizce verilir. Ben artık susuyorum, çünkü en çok konuştuğumda kaybettim.

Dertli bir yolcuyum, yollarım uzun,
Kalbimde bir sızı, içimde hüzün,
Bakışıma çöktü, kış ile güzün,
Yalan olan aşkın, bende yeri yok.

Yıllar yılı koştum, bir serap gibi,

Ne garip değil mi, seni en çok tanıdığını söyleyenler bir bir silip gidiyor hayatından… Bir zamanlar en derin sohbetleri paylaştığın, sırlarını verdiğin, gözünün içine bakıp “seni asla bırakmam” diyen insanlar, şimdi sanki hiç var olmamışsın gibi davranıyor. Geriye bir tek sen kalıyorsun; hafızasında onlarca anı, içinde eksik kalmış cümlelerle. Kendine sorup duruyorsun: “Ne oldu bize?” diye. Ama cevap gelmiyor. Çünkü bazı insanlar seni sadece ihtiyaç duydukları sürece seviyor. İşleri düştüğünde, canları sıkıldığında, yalnız kaldıklarında… Sonra bir gün sen de yetmiyorsun, ya da onlar artık seni görmezden gelmeyi öğreniyor. Ve sen, onların hafızasında silinirken, kendi içinde onları her gün yeniden yaşıyorsun. En acısı da bu işte… Unutulmak değil sadece; seni en iyi tanıyanların bile hatırlamak istememesi. O yüzden susuyorsun, çünkü artık anlıyorsun ki, bazen en çok zarar verenler seni en çok bildiklerini sananlarmış. Ve o gün, içinde bir şey kopuyor, sessizce… ama geri gelmemek üzere.

Beni insanlar değil…
Söylenmeyen sözler yordu.
Cevapsız kalan sorular…
“Bir şeyin yok gibi davran ama içten içe parçalan” baskısı…
İşte o sessizlikte kaybettim kendimi.

"Benim savaşım bitti. Uzun yıllar süren bu mücadele, hayatın en zorlu sınavlarından biri oldu. Her gün, her an, bir adım daha atmak, bir engeli daha aşmak zorundaydım. Gözyaşlarımla suladığım umutlar, bazen kuruyan bir nehir gibi akmaz olurdu. Ama yine de devam ettim. Yolumda karşıma çıkan zorluklarla yüzleşmek, kayıplarla baş etmek ve yeniden ayağa kalkmak kolay olmadı.

Bu süreçte, bazen kendimi kaybolmuş hissettim. Hedeflerim bulanıklaştı, gücüm tükenir gibi oldu. Ancak her defasında, içimdeki bir ses, yeniden denemem gerektiğini hatırlattı. Küçük zaferlerin kıymetini bildim, düştüğümde kalkmanın önemini öğrendim.

Artık bu savaş sona erdi. Şimdi, bir daha asla dönmek istemediğim bu geçmişe elveda diyorum. Ruhumda derin izler bırakan bu mücadele, bana hayatın ne kadar değerli olduğunu, her anın kıymetini bilmem gerektiğini öğretti. Şimdi önümde yeni yollar, yeni umutlar var. Bu bitiş, aslında yeni bir başlangıç. Kendimi yeniden keşfetmek, içimdeki gücü yeniden bulmak için bir fırsat.