ARAFTA
Gecenin üçü...
Şehir suskun, ben daha suskun.
Bir cam kenarı, silinmeyen o izlerin...
Biliyorsun, hâlâ buradasın.
Telefon ekranında parlayan karanlık,
Yazıp yazıp sildiğim, o yarım kalanlık.
Gurur dedikleri görünmez bir pranga,
Sokaklar şahit, içimde yangın var anla.
Her köşede sen,
her gölgede senin yüzün.
Bana bıraktığın sadece
koca bir hüzün.
Gülüşün aklımda,
sesin kulaklarımda.
Yokluğun bir zehir gibi
dudaklarımda.
Bir adım atsam, uçurum...
Geri dönsem, koca bir hiçlik.
Ben sana bir türlü gelmedim ama...
Senden de hiç gidemedim.
Seni içimden atamadım!
Sustum ama unutamadım!
Bir gece yarısı, bu boş sokakta,
Kendi kendime, kanadım!
Sensiz bu şehir, dipsiz kuyu,
Zehir ettin bana, her uykuyu...
Gel diyemem, git diyemem,
Ben bu arafta, yaşayamadım!
Radyoda o şarkı, tesadüf mü sence?
Aklımı kaçırıyorum böyle her gece.
Yüzüm gülüyor dışarıdan, içim paramparça,
Beni mahvettin, hem de yavaş yavaşça.
Kimseye anlatamadım, yuttum kelimeleri,
Gözlerim arıyor hâlâ, o eski günleri.
Bir mesaj mesafesinde, dağlar var aramızda,
Kapanmaz bu yara, sızlar sol yanımızda.
Zaman merhem derler...
Külliyen yalan.
Giden gidiyor da...
Mahvoluyor kalan.
Seni sevmekten değil...
Sana susmaktan yoruldum.
Sustum sadece.
Cengiz YAMAN
07.07.2022
Kayıt Tarihi : 20.05.2026 14:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
“Arafta”, insanın söyleyemedikleriyle boğulduğu bir gecenin şiiridir. Gecenin üçünde, suskun bir şehrin içinde, bir telefon ekranına bakarken yazılmış gibi duran bu dizeler; ne gidebilen ne dönebilen bir kalbin iç sesini taşır. Şiirde aşk, açıkça yaşanan bir mutluluk değil; yazılıp silinen mesajlarda, gururun ardına saklanan cümlelerde ve içe atılmış kelimelerde büyüyen sessiz bir yaradır. Şair, sevdiğini unutamadığını haykırırken bile aslında en çok kendi suskunluğuna yenilir. Bu şiirin en ağır tarafı, ayrılığın kendisinden çok, söylenemeyenlerin insanın içinde bıraktığı izdir. Çünkü bazen insanı yoran sevmek değil; sevdiğine hâlâ susmak zorunda kalmaktır. “Arafta”, gidenle kalan arasında sıkışmış bir ruhun, gecenin karanlığında kendi kendine kanayışının şiiridir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!