Ali Admış Şiirleri - Şair Ali Admış

Sığamadım kimsenin hayat atlasına,
Hep o boşlukta asılı kaldı sorum:
"Sevildim mi, yoksa bir gölge miydim?"
Cevabı bilsem de, tersine yürüyordum yolu.

Gerçek; bir cam kadar berrak ve netti,

Her bana yaklaşanı sen zannetmemi,
Bir başka insanı sana benzetmemi…
Ne kadar acı verdiğini bilseydin bana,
Kendini hiç affedemezdin, sevdiğim.

Gece yarısı korkuyla uyanmamı,

Bugün seni özlüyorum.
Yarın belki senden nefret ederim.
Ertesi gün seni daha çok severim.
Kim bilir, bir bakmışım seni unutmuşum.

Günler sonra yüzünü,

Siz beni bir "insan" değil, bir "imkan" olarak haritaya işlediniz.
Hangi yaranız sızlasa, benim tenimden parça kestiniz,
Hangi boşluğunuz dolsa, benim ömrümü oraya harç diye döktünüz.
Şimdi o haritayı yaktım; koordinatlarım artık sizin dilinizde yok.

Babamın gölgesi üzerime ev değil, mezar oldu,

Üzgünüm; bir yalanı, bir hayali sevdiğim için,
Üzgünüm; kendimden bu kadar çok ona verdiğim için.
Pişmanım, evet... Közü bitmez bir ateşe gönül verdiğim için.
Oysa ben, sönmeyecek bir ışık arıyordum kalbimde,
Meğer boş bir fısıltıymış, duyduğum her söz.

Seni özlüyorum, henüz yüzünü görmediğim ey yar,
Söyle, hangi belirsiz ufuktan doğup geleceksin bana?
Hangi kaldırımın taşında, hangi köhne durakta,
Bir mucize gibi parlayıp göz kırpacaksın ruhuma?
Yoksa sen de mi orada, o bilinmez uzaklarda,
Bir ömür aynı umudu büyütüp bekler misin beni?

Dili başka söyler, özü bambaşka,
Yer yok artık sende ne güvene ne aşka.
Uykun yalanmış, sözlerin ise emanet,
Gidişin dürüstçe olsaydı keşke.
Bir yüzün bana, bin yüzün ele,
Düştü kurduğun o sahte kale.

Siz, "işim var" deyip yalanı zırh kuşananlar,
Bir ömrü ikinci plana atıp, kenarda unutanlar,
Sanmayın ki bu dünya hep sizin etrafınızda döner,
Gün gelir o parladığınız sahte ışıklar da söner.

Yalancısınız! Hem de en katıksızından,

Mutsuzum çünkü;
Ailem yok yanımda,
Arkadaşım yok, dostum yok, sevdiğim yok.
Dahası, beni anlayan bir insan yok.

Mutsuzum çünkü;

Seni canımın içinden çok korudum,
Kalbimin tam ortasına tahtını kurdum.
Tek lafına bu şehri tutuştururdum,
Neden bıraktın beni, neden bıraktın?

Hislerim senden şikayetçi oldu,