Ali Admış Şiirleri - Şair Ali Admış

Yalan olduğunun farkına varıp,
Kendi kollarımla kendimi sarıp,
Senin olmadığın yerlere varıp,
Tövbe ediyorum sevmeye.

Senin beni sevdiğini sanıp,

Saçlarından seveceğim seni,
Gözlerinden vurulacağım sana.
Ten rengine hasret kalacağım,
Seni de eminim çok seveceğim.

Yalansız, yasaksız, tuzaksız sevdalanacağım.

Ben şimdi, hayatınızdan gitmiş olabilirim.
Gittim diye, sakın kızmayın bana.
Kalmam için çok bahane aradım.
Çok zorladım kendimi, hayatınızda kalmak için.
Lakin, ben bir sebep, bir neden bulamadım.

Seni dost, kendimi sadık sandım oysa,
Ne sen dost olabildin, ne ben sadık kalabildim sana.
Harcadık boşuna güzelim zamanı,
Belki sen oyalandın canice, ben ise tükettim kendimi uğruna.

Hiç olan varlığına ne çok anlam yüklemişim,

Severek gitmeyi, severken gidenlere sor.
Ağlamadan mutlu olamayanlara sor.
Kalmak için sebebi kalmayanlara sor.
Çok merak ettiğin beni, onlara sor.

Bu hayatta her zorlukta ayakta duranlara,

Gözlerinin bana yabancı olacağını,
Sözlerinde benim hiç olamayacağımı,
Varlığının benden uzaklaşacağını,
Hiç beklemezdim; şimdi tamamen bitti.

Seni sevip de sevilmeyeceğimi,

Seni her an aklımda tutar, saklarken,
Sen nasıl bu kadar rahatydın, anlayamıyorum.
Ben seni bu kadar saf ve temiz severken,
Sen nasıl bu kadar kalpsiz ve vicdansızdın?

Ben her gece seni düşünmekten yatamazken,

Sevilmediğin bir kalpte,
Merak edilmeyen bir akılda,
His edilmeyen bir gönülde
Ölmek üzeresin.

Yanarak sevmenin,

Ağzından çıkan her kelime sana saplanır.
Ne tadın kalır ne de yaşama sevincin.
Canın yana yana bitirirsin bir ilişkiyi,
Aşkın senin katilin olur, diz çökersin ona.
Nice mutluluklar diler, çeker gidersin.

Ve sonunda,
“Hayatından çıkamam.” dediğim herkesin
Hayatlarından çıktım.

Onlardan ayrıldım.
“Unutamam.” dediğim kim varsa, hepsini unuttum.