Oku yavrum oku sen!
Bülbül misal şakı sen!
Lakin şartı var Hakkın;
İsm-i Rable oku sen!
Başla önce kendinden!
Çokken malın vebali;
Yığıp durma emvali!
Koyup artta şu hali;
Öleceksin ölecek!
Var mı burda kalan kul?
Niyetim halis deyip;
Uzak durma amelden!
Yalnızca yiyip giyip;
Gafil olma emelden!
İstiyorsan sonsuz haz;
Pek atılsın birader!
Bir de dersin para ver!
Sağlam ise şayet ser?
Ölü müsün diri mi?
Yoksa zekan geri mi?
Duyunca korkuyorsun, neden acep ölüm’ü?
Yoksa gövden diriyken, itikadın ölü mü?
O şey de doğum kadar, normal bir şey değil mi?
İman varsa ukba’ya, öcü görme ölümü!
O’ ki beka yurduna, geçmek için bir sebep;
Papaz mısın vaiz mi?
Aşma hoca haddini!
Yaptıkların caiz mi?
Tağyir etme şu dini!
Bi-habersen kitaptan;
Olup nefse hademe;
Her emrine he deme!
Hevasına uyarak;
Haramsa da ye deme!
Yoldaş olup his ile
Olmaz böyle bir vaka!
Bir sebep var mutlaka?
Yoksa makul bir neden;
Nasıl tapmaz kul Hakka?
Kimdir bizi var eden?
Müslüman’san sen şayet;
O uğurda çok say et!
Sırf laf ile hidayet;
Olmaz nefsim bilesin!
Önce Hakka teslim ol!
Ömür denen şu süre;
Sınırda süre, süre!
Yarım asrı harcadık;
Sıra geldi küsura.
Ömür denen şu zaman;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!