Sözün hası var iken; çok kelama yok gerek?
Lafı eğip bükmeden, git ahsen’e sen direk!
Hak kitaptır o ahsen, ondan ala söz olmaz;
Her fırsatta okuyup, yap kendine mendirek!
Şükür düşer mutlaka, biatinde durana
Yoksa iman mevzusu, döner laf-ı güzafa.
Asla borcun ödenmez, koysan ondan her an’a
Yani nefsim sonunda, kalır yine söz affa!
Şu dünyanın derd-i gamı;
Büker oldu belim benim.
Unutturdu bin bir kam’ı;
Beter oldu halim benim.
Pek ağırdır imtihanım!
Değil iken bir ahmak;
Şu gittiğin yola bak!
Ayrılamazsan o izden;
Olacaksın bil helak!
Kimdir senin rehberin?
Ağlatsa da üzülme, sınav için seni Rab!
Dememiş mi atalar, son gülen iyi güler?
Şu dünya çöllerinde, olsa bile hal harap;
Ahiret’i kazan da, ol sonunda gülen er!
Çok gülmeye özenme, bu cihanda sen, sen ol!
Din kitap ve sünnetken;
Değil dedi biriler!
Vahy-i Rahman çok netken;
Altüst etti iriler!
Zor gelince şeriat;
Sanıp beni yalaka
Umma boşa alaka
Senin hakkın aslında
Bil sadece falaka
Nasihatten almazsan
Var mı giden Cennete, kadim yoldan başka yol?
Var diyorsan ispat et, bizde ondan gidelim!
Yoksa Hakka rücu et, yanlışına nadim ol;
Son Resulün yolunu, ciddi takip edelim!
Din vahiydir zan fikir!
Zanna uyma dine uy!
Bir din etmez bin fikir!
Zanna uyma dine uy!
Arzun çoksa evlaya?
Yığıp gümüş altını;
Sanma seni sen karda!
Hiç savunma haltını!
Zarardasın zararda!
Gayen ise para pul;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!