Rahmetini um amma;
Emin olma gazaptan!
Cennet garanti sanma!
Kork daima azaptan!
Kulluğunu et ifa;
Tersyüz olduk topyekun
Şaştık Mevla’m yol göster!
“Kün! ” de, olsun şu yekun!
Kamilliğe yol göster!
Buysa nefsin kararı?
Yok ikazın yararı!
Yoksa sana zararı;
Sen bilirsin be abi!
inancına ol tabi(!)
Saatler geçerken, hızlı mı hızlı;
Onlara bakmayan gafiller yandı!
Bakanın pek çoğu bakarken nazlı;
Kıyamet kapıya, geldi dayandı!
Altından saati, takar da kimi;
Ölüm gelse şu hana;
Kıyar elbet çok cana.
Görevini yaparken;
Bakmaz asla ün, şan’a.
Ölüm inse zemine;
Mut yoktur Türk olana!
Mut yoktur Kürt olana!
O şeyi verir Allah;
Sadece Müslüman’a!
O savlar birer masal!
Madem öyle kararın;
Ne diyeyim be evlat?
Çok olursa zararın;
Sen de oğluna anlat!
Neler dedim onca yıl?
Şayet kulsan Allah’a; göster bunu aşikâr!
İtmam edip görevi, eyle sonda işi kar!
Eylem yoksa söylemin, yoktur elbet değeri!
Başla işe namazdan, eyle yana beşi kar!
Zekât borçsa boynuna, yıl dolunca et eda!
Açıkgözüm dersin de; sırt dönersin sen Hak’a?
Çok uyanık biriysen, niye bastın her faka?
İntibaha gelmezsen; işin epey zor gibi!
Zira hayat imtihan ve kaldırmaz hiç şaka!
Ey küfürde berdevam!
Nefse uyma şükür et!
Şükrederken has, avam;
Küfür etme şükür et!
Gayet çokken görülen;
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!