Her ne gelse başına; müsebbibi sensin sen!
Çünkü Allah zulmetmez, kul kendine zulmeder!
Üzülmezdin sen asla, şayet biraz had bilsen!
Zira Mevla kitapta; etme ve de bulma der!
Şaşıp kaldım gidişe;
Bayram kimin bayramı?
Şayet bayram bu ise;
Zengin yaptı bayramı.
Kim hak etti süruru?
Yetmedi mi onca şer?
Kendine gel ey beşer!
Yok etmeden seni şer;
Gel kendinel ey beşer!
Bu ne tuğyan ve isyan?
Ben bir garip yolcuyum, yolum gider bekaya
Eğleşemem şu arzda, ruhum muhtaç likaya
Misafire bu dünya; yol üstünde dinlence
Yolcu yolunda gerek, uymaz ona eğlence
Dost sandığım birisi; hem kel çıktı hem fodul
Sohbetinden usandım, uzaklaşmak muradım
Zira caymaz hatadan, artı ister hep ödül
Noksanını ikmalde, atmaz asla bir adım.
Büyük fırsatken o dem;
Şerre koştu hep kadem
Sen de Müslim’sin madem;
Yeter artık dön genç’im!
Deme; henüz ben gencim!
Bir hal oldu beşere
Oldu sanki haşere
Sabır yetmez şu şerre
Şaştım Mevla’m yardım et!
Nadir kul var zararsız
Halin tavrın bir garip, hiç benzemez insana!
Bulamadım bir isim, ne desem ki ben sana?
Ne hayvana benzersin, ne meleğe ne cine;
Bak aynaya ve söyle, ne ad verdin sen sana?
Olmalıdır medeni, insan olan bir insan;
Ey ırkıyla övünen, taş kafalı engerek!
Sana bence acilen, iman gerek din gerek!
Güya adın Müslüman, ama yâdın kâfirce!
Zira sizce mü’mine, sevgi değil kin gerek!
Ey Türklükle sevinen, boş kafalı siyasi!
Aşıp kahir haddini
Koydu rafa hak dini
Kim sayarsa yok dini;
Mahkûm etme Rab bet’e!
Vakıf eyle rahmete!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!