Dost istersen; yeter Allah!
Tek dost odur, Vallah, Billah!
Kim var ise, ondan gayri;
Küllüsüne, çek bir Yallah!
Dil-hun olma ey gönül, arzun arzda bulunmaz!
Bulsan bile sen onu, onla burda kalınmaz!
Bırak dünya kamını, ahiret’e dön yönü!
Çünkü nefsim fenayla; asla mutlu olunmaz!
Senin aslın insan mı, yoksa masum melek mi?
Yoksa deden evrende, naziresiz bir tek mi?
Nasıl oldun sen böyle, herkeslerden çok özel?
Hangi özel seçimle, imal oldun de güzel?
Ben yok idim, o var edip ins etti
Bu fakiri en muhterem cins etti
Pis meniden en ahsen’i halk etti
Benim sadık yarim Kadir Mevla’dır!
İman verip sırf kendine kul etti
Tuttun ise her uzvunla orucu
Aksatmadan ödediysen o borcu
Yaptın ise ruhen arşa uruç’u
Bayram sana helal olsun arkadaş.
Tam yerinde kullanıp da izanı;
Yoksa acil bir husus;
Sakın bakman sokağa!
Oruçluyken bahusus;
Asla çıkman sokağa!
Arsız nisa yüzünden;
Bir han iken şu cihan, vatan sandın sen onu!
Fani iken ve şu han, baki sandın sen onu!
Asıl vatan ahrettir, dünya ise bir gurbet;
Cahil nefsim nedense, düşünmedin hiç bunu!
Etti durum tebeyyün; asır hasta ins hasta!
Sanman illet münferit; külli insi cins hasta!
İşin daha vahimi; lakayt buna hekimler!
Millet manen ölürken, yok endişe havasta!
Aşk, aşk diye yırtınıp, yapma fazla velvele!
İfrat olan bir şeyi, hayâ et sen ilana!
Birkaç sene bir yârle, gezmek için el ele;
Bir zalime kapılıp, talip olma belana!
Hoş gelse de nefsine; mecnun eden bir illet;
Çok paslandı şu özüm;
Pakla beni ey oruç!
Pek karardı bu yüzüm;
Akla beni ey oruç!
Gönül meyyal dalale!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!